Opinie

Forummers

Marcel van Roosmalen

Forum voor Democratie de grootste partij. Ze zitten dus overal, maar dan toch niet in medialand. Op Twitter verschenen al oproepen van journalisten, ik geloof dat Irene de Zwaan van de Volkskrant de eerste was. Of de Forum voor Democratie-stemmers zich maar eens even wilden melden voor wat portretjes in de krant, waarmee ongewild duidelijk werd gemaakt tot hoe ondiep ze daar met hun pootjes in de modder staan. Een paar uur later volgde Jinek. Wie ervoor uitkwam mag aanschuiven, desnoods met zichtbare tegenzin. Of misschien wel: juist graag met zichtbare tegenzin tegen het partijkartel en haar publieke omroep.

De rechtse gekkies zullen ons worden getoond. Met de belofte waarschijnlijk dat ze serieus worden genomen wat de neiging om ze uit te lachen natuurlijk alleen nog maar groter maakt. Zoals de LPF’ers en PVV’ers ook ooit op een kar werden rondgereden. Naakt zodat we al hun rare fratsen goed konden verklaren, en als er een keer een op het oog normale tussen zat was dat nog beangstigender en dus ook goede televisie.

Ik heb zomaar het idee dat ik het menstype al wel ken, zoals ik de levens van de gemiddelde GroenLinksers, D66’ers, SGP’ers, CDA’ers en Denkers ook al wel kan uittekenen. Verder schijnen SP’ers en PVV’ers heel erg op elkaar te lijken, ik heb alleen totaal geen idee meer wie er nu nog op de PvdA stemt.

Hij vond puree lekkerder dan gebakken aardappels of friet

De glazenwasser uit het dorp zat gistermiddag bij ons aan de keukentafel aan de koffie. Alle ramen voor dertig euro, kom daar nog maar eens om in Amsterdam. Hij zei uit zichzelf dat hij alweer spijt had van zijn stem. Hij had PVV gestemd, maar dat werd de volgende keer gewoon Forum.

„Ik ga voor het krachtigst mogelijke signaal.”

Hij was tegen het klimaat, tegen het uithuwelijken van negenjarige meisjes en tegen de invoering van de sharia.

We hadden het gelukkig ook nog over andere dingen. Hij vond puree lekkerder dan gebakken aardappels of friet, en zijn buitenlandse vrouw prakte gewoon een appeltje door de rode kool. Hij vond ons huis mooi, maar verder hebben we het niet over mooie en lelijke gebouwen of literatuur gehad.

Er ging geen nieuwe wereld voor me open, maar ik dacht wel: jezus, superinteressant voor iedereen. Dus worstelde ik heel even met het idee om tegen hem te zeggen: ‘Remco, als je wilt ben je morgen beroemd’, maar dat deed ik niet.

Kinderachtig eigenlijk.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.