Ricky Gervais speelt in After Life een sentimentele klootzak met een boodschap

Comedyserie De rouwende lokale verslaggever Tony Johnson (Ricky Gervais) overweegt zelfmoord en beledigt ondertussen alles en iedereen. After Life is een gitzwarte serie, voortgedreven door snoeiharde humor in een zeer sentimenteel verhaal.

Ricky Gervais speelt de getormenteerde Tony Johnson in de serie After Life. Beeld Netflix
Ricky Gervais speelt de getormenteerde Tony Johnson in de serie After Life. Beeld Netflix

Eigenlijk is Ricky Gervais een sentimentele zak. Je zou het misschien niet meteen zeggen als je de grove beledigingen op een rijtje zet die worden uitgesproken door hoofdpersoon Tony Johnson in de duistere comedyserie After Life. Vroeg in de eerste aflevering noemt Tony, journalist bij een suffe huis-aan-huiskrant, een klein jochie bijvoorbeeld een „mollige rooie cunt” (het c-woord is voor de Britten ongeveer het ergste scheldwoord).

Iedereen die bekend is met het eerdere werk van de Engelse komiek weet echter dat zijn tv-series een tedere kant hebben. Gervais maakte samen met Stephen Merchant The Office, een sitcom waarvan de invloed nog steeds merkbaar is. Opvolger Extras haalde bijna hetzelfde niveau.

Na het einde van de creatieve samenwerking met Merchant leek Gervais als maker een beetje de weg kwijt. Nu zet hij een flinke stap in de goede richting met een serie die als geheel niet helemaal werkt, maar die wel een paar prachtige losse momenten bevat. Gervais (hoofdrolspeler, schrijver en regisseur) maakt een lastige spagaat met After Life: aan de ene kant gaan alle remmen los op het gebied van snoeiharde humor, aan de andere is er dus veel ruimte voor sentiment. Dat resulteert vooral in de laatste helft van het seizoen in een aantal scènes waarbij veel kijkers het niet droog zullen houden.

Tony heeft door de dood van zijn vrouw alle levensvreugde verloren en daarom besloten te veranderen in de slechtste versie van zichzelf. Hij beledigt alles en iedereen en overweegt zelfmoord. Zijn vrouw heeft videoboodschappen achtergelaten met adviezen: wees aardig, zorg voor jezelf, zoek een nieuwe partner. Maar aardig zijn heeft geen voordelen volgens de rouwende Tony, hij ziet zijn onbeschoftheid als een superkracht, een excuus om niks te voelen. Ook zijn collega’s bij de lokale krant Tambury Gazette krijgen de volle laag, onder wie zijn baas en zwager Matt.

De lullige lokale verhalen die Tony met zijn fotograaf voor de krant moet maken zijn een terugkerend aspect in de serie. Zo praten ze met een man die vijf keer dezelfde verjaardagskaart kreeg en met iemand die een vochtvlek in huis heeft die lijkt op de Noord-Ierse acteur en filmregisseur Sir Kenneth Branagh (elke vlek lijkt volgens Tony op Sir Kenneth Branagh). Net als in The Office wordt het ongemak op een hilarische manier uitgewerkt.

De uitstekende cast brengt personages tot leven die allemaal een bepaalde triestheid uitstralen, van de aardige sekswerker tot een verpleegster in het verzorgingstehuis van de dementerende vader die nog steeds denkt dat zijn schoondochter leeft. De menselijke momenten zijn het sterkste aspect van deze soms gitzwarte serie.

Op Twitter leek Gervais de laatste jaren vooral bezig met geklaag over mensen die zich wat hem betreft te snel beledigd voelen. Ongetwijfeld gaf die irritatie hem ook inspiratie voor After Life, Twitter wordt een paar keer genoemd. Een scène tijdens een stand-upcomedy-avond lijkt vooral een excuus voor Gervais om zijn visie op humor nog een keer uit te leggen.

Ook de verschillende levenslessen worden zo overduidelijk uitgesproken dat er geen twijfel bestaat over de boodschap. Maar een mooie, empathische boodschap is het wel.