Opinie

Minnie Mouse en Pierrette in één

Joyce Roodnat Vorige week werd Jiri Kylián geïnstalleerd als lid van de Académie des Beaux Arts. De Fransen denken nu dat Kylián van hen is, maar hij is van ons, maakt Joyce Roodnat duidelijk.

Joyce Roodnat

Leden van de Académie Française en de Académie des Beaux Arts die hun ereplaatsen innemen onder de koepel van het Institut de France aan de Seine in het hart van Parijs. Galakleding met borduursel van olijfranken. Minzame gezichten die net doen of men onder ons is en of er niet gegluurd wordt door de rest van de aanwezigen. Hier en daar hazeslaapjes tijdens de speeches – iedereen ziet het maar als je zo hoog bent maakt dat niet uit. De Princesse de Hanovre (die eigenlijk Caroline van Monaco is, de dochter van Grace Kelly) overhandigt een zwaard. Hoe Proust wil je het hebben?

Ze zijn bijeen om Jiri Kylián te installeren als lid van de Académie des Beaux Arts. De Fransen denken nu dat Kylián van hen is, maar hij is van ons. Vooral van de Nederlandse danswereld, die hier op groene pluchen bankjes met hem mee zit te genieten. Alexandra Radius en Han Ebbelaar, levende symbolen van de Nederlandse dans, zijn er ook: „We zijn zo trots.”

Lees ook een reportage over de installatie in de Académie: Het ceremoniële zwaard is voor Jiří Kylián

President Macron et son épouse laten zich officieel excuseren via de secrétaire perpétuel. Die zal naar het ‘Grand Débat’ met de gele hesjes moeten. Maar over épouse gesproken, waar is Sabine Kupferberg? „Votre soleil” heet ze in de laudatio en inderdaad, dat is ze. Kyliáns zon, zijn muze. Hij is haar man, zij is de spil van zijn werk. Ze zal toch niet ziek zijn?

Kylián krijgt het woord. Zijn speech is een oefening in bescheidenheid. Hij roemt de dans en de twee choreografen die het ook tot de Académie schopten, Maurice Béjart en Marcel Marceau. Veel te weinig, vond hij en dus weekte hij bij de Académie een nieuw op te richten sectie choreografie los.

Sabine Kupferberg in het Institut de France, bij de installatie van Jiri Kylián als lid van de Académie des Beaux Arts. Foto Benjamin Girette

En dáár is Sabine Kupferberg. Ze daalt de trap af de rotonde in, ze is Minnie Mouse en ze is ook Pierrette, ter ere van Marcel Marceaus Pierrot. Ze danst zoals alleen zij dat kan en zoals alleen Kylián het kan verzinnen. Op fragmenten uit Henry Purcells Dido and Aeneas wijst hij de Fransen op de vergankelijkheid. „Remember me” zingt mezzosopraan Kate Lindsey. Vergeefs, grimast Kupferberg. Want alles gaat voorbij, ook de eeuwige roem van de Académie des Beaux Arts.

Drie dagen later gaat bij Het Nationale Ballet Het zwanenmeer in première. Alexandra Radius en Han Ebbelaar zijn er ook hier bij. Ik herinner me hun Zwanenmeerse liefdesduet, hij was een vastberaden prins, zij een breekbare, door de liefde overvallen zwaan. In deze nieuw geregisseerde versie danst prima ballerina Maja Makhateli de zwaan fel en door de wateren gewassen. Zij weet dat deze liefde fataal zal zijn, maar ze kan er niet onderuit. Ik houd zo van Het zwanenmeer. Het bestaat al zo lang, en gelukkig komt het altijd terug. Alhoewel, altijd? Altijd is altijd eindig.