Recensie

Recensie Strips

Een prachtig getekend delirium van een ongewenst personage

Strip De lezer krijgt in ‘Portret van een zuipschuit’ niets inhoudelijks mee, behalve hoe hoofdpersonage Guy zijn omgeving misbruikt. Dat is spijtig want het tekenwerk is buitengewoon.

Fragment uit ‘Portret van een zuipschuit’ - Olivier Schrauwen, Florent Ruppert & Jérôme Mulot.
Fragment uit ‘Portret van een zuipschuit’ - Olivier Schrauwen, Florent Ruppert & Jérôme Mulot. Dupuis (Vrije Vlucht
    • Stefan Nieuwenhuis

Misschien zet de titel de lezer op het verkeerde been. Bij stevige drinkers passen zedeloze kluchten, liederlijke toestanden en een sneu levensverhaal. Maar na een uithoudingsproef van 184 pagina’s is de conclusie dat Portret van een zuipschuit niets hiervan bezit. Het grillige werk is grafisch interessant maar als verhaal ronduit vervelend.

Guy is een klassieke piraat, maar zeker niet van het heroïsche kaliber Jack Sparrow of Long John Silver. In alles is hij hun tegenovergestelde. In de lyrische openingsscène zingt hij een dronkemanslied waarin hij zichzelf en de drank aanprijst. Daarna is het meteen voorbij met de harmonie.

De antipathische hoofdpersoon steelt, zuipt en moordt zonder enig benul. De lezer krijgt niets inhoudelijks mee, behalve hoe Guy zijn omgeving ziet en misbruikt. Dat maakt alles betekenisloos: de delirische geschiedenis ontwikkelt zich niet, net zo min als Guy zelf. Er is geen dwingend verhaal, het hangt aan elkaar van anekdotische scènes. De straffeloosheid waarmee alles plaatsvindt maakt het nog zwakker.

Dit is des te spijtiger omdat het daverende tekenwerk echt buitengewoon is. De pagina’s zijn steeds in verschillende kleurstellingen opgebouwd. De combinaties zijn eindeloos: fijne inktlijnen, ruw opgezette vlakken en bladvullende panorama’s vol grillige figuren. Het is ruig en subtiel tegelijk, al beweegt het nauwelijks met het verhaal mee. Het is allemaal toevallig mooi.

Dit zal te maken hebben met de samenwerking-op-afstand tussen het Franse duo Florent Ruppert en Jérôme Mulot, dat het verhaal grotendeels schreef en in de grondverf zette, en de Vlaming Olivier Schrauwen die er nadien mee aan de haal ging. Schrauwen voegde er figuren aan toe en bewerkte de pagina’s in zijn kenmerkende frivole en buitensporige stijl, waarmee hij eerder furore maakte in het veel toegankelijkere My boy en De man die zijn baard liet groeien.

Portret van een zuipschuit is een ongeleid geheel, dat het als verhaal nergens van moet hebben. Het is een gevoelloze oefening in doorlezen. Dat sommige pagina’s ineens betoverend mooi zijn, is hooguit een beloning voor de volhouder.