Recensie

Recensie Muziek

Zwoel feest met genre-brekers van The Internet in Paradiso

Pop Met het nieuwe album ‘Hive Mind’ stond The Internet in een uitverkocht Paradiso. De band klonk niet zo loom als op plaat, maar levendig en speels.

The Internet in Paradiso.
The Internet in Paradiso. Foto Jesse Koch

Zo’n tien uur na de tragische gebeurtenis in een Utrechtse tram stappen de leden van de Californische band The Internet één voor één het podium van Paradiso op. Misschien hebben ze zelf geen weet van de gebeurtenis vanochtend, maar ‘Come Together’ blijkt het best mogelijke openingsnummer op een avond als deze. Even kon men zich verliezen in de hypnotiserende baslijn en de herhaalde zin „They gon’ get us to come together”. In de anderhalve uur daarna greep de zaal de kans om even niet stil te staan bij de ellende, maar te verdwalen in muziek.

The Internet werd aanvankelijk bestempeld als zijproject van Odd Future’s Syd en Matt Martians. The Internet maakte in 2015 furore met het album Ego Death. Ze hadden al eerder platen onder die groepsnaam uitgebracht, maar omdat Odd Future toen definitief op z’n gat lag, kreeg de band de ruimte om definitief uit de schaduw te stappen. Het resultaat; warme, ontspannen liedjes met hier en daar een vleugje pop en soul, maar vaker neigend naar dik aangezette r&b.

Een album verder en de band staat in een volle grote zaal van Paradiso. Het optreden springt alle kanten op. De verschillende sferen van het nieuwe album Hive Mind, tussen r&b, funk en disco, worden over het publiek gesprenkeld. Als frontvrouw Syd vraagt om een dansje, dan gehoorzaamt Paradiso vriendelijk. En als gitarist en vocalist Steve Lacy – met de gitaar hoog op zijn borst over zijn felrode jarenzeventigcolbert – de spotlights pakt en soleert over de funky baslijnen van Patrick Paige Jr., kun je niet anders dan vol bewondering toekijken.

Toch wringt er iets in het optreden. Een van de krachtigste wapens van de band, Syds sensuele stemgeluid, wordt jammer genoeg vaak overstemd door de instrumenten. Ondanks dat ze de hoge noten in bijvoorbeeld ‘It Gets Better’ en het prachtig uitgevoerde ‘Girl’ wel haalt, gaat veel van haar boodschap verloren. Met name door de harde basdrum, die regelmatig zompig klinkt.

Het wordt toch nog een zwoel feest met een band die de genregrenzen moeiteloos doet vervagen. De groep klinkt niet zo loom als op plaat, maar levendig en speels. The Internet zou met iets meer focus zomaar een carrière van The Roots-achtige proporties kunnen krijgen.