Opinie

    • Maxim Februari

‘Niet perfect wel single’ is verleidelijke combinatie

In de map met spam zat een bericht over vrouwen. De eerste zin trok mijn aandacht vanwege de onnavolgbare logica ervan. „Deze vrouwen zijn niet perfect maar wel single”, stond er. En daaronder: „Gratis aanmelden”.

Ik weet wel dat het niet de bedoeling is van zulke mail, maar mijn brein zette zich meteen in beweging. Ik controleerde nog even of ik niet te maken had met een onnette wervingsactie, maar het bleek om een echte datingsite te gaan, en om serieuze verbintenissen. „Hier vind je leden voor een relatie”, schreef de site. „Aanbod verloopt over 29:59 minuten.” Een keurig relatiebemiddelingsbureau dus. Zelfs de SGP, recent nog ontdaan over datingreclame in bushokjes, kon er geen enkel bezwaar tegen hebben.

De mededeling ‘niet perfect maar wel single’ oefende intussen een vreemde aantrekkingskracht op me uit, die ik graag wilde begrijpen. Het was duidelijk dat er nog drie andere categorieën vrouwen bestonden, en ik liep ze in gedachten één voor één na. ‘Niet perfect en niet single.’ Hm, een stuk minder verleidelijk, je mocht blij zijn dat een ander ermee opgescheept zat. ‘Wel perfect en wel single.’ Dat aanbod werkte vooral afschrikwekkend. Niemand die zich zou haasten daar in de komende 28:29 minuten ernstig op in te gaan.

Ik draalde. Ze zeggen wel eens dat denken in zijn puurste vorm niet verwijst naar de werkelijkheid. Als dat zo is, moest het bericht van het datingbureau wel een heel pure vorm van denken zijn, want het bureau liet weten dat de vrouwen in kwestie waarschijnlijk niet eens bestaan. Het bureau had geen tijd „de inhoud van de gebruikers” te controleren. „Personen te zien in foto’s zijn mogelijk geen echte leden.” Kortom, het draaide helemaal niet om vrouwen; alles draaide om denkstructuren, argumentatie en redenering.

Op naar de vierde categorie dus. ‘Wel perfect, maar niet single.’ Dit was de enige categorie die qua allure in de buurt kwam van de eerste. Je zou hier alleen last kunnen krijgen van scrupules. Perfect en gebonden leverde een spannende situatie op, maar ook eentje waarin je geen domme dingen moest doen in de 23:54 minuten die resteerden. Bovendien ontbrak er iets. De vreemde raadselachtigheid die de eerste categorie zo verleidelijk maakte. Al met al was ik na 8:47 minuten nadenken gewoon weer terug bij het begin. ‘Deze vrouwen zijn niet perfect maar wel single.’

Wie de schrijver van deze zin ook was, zij of hij had me behoorlijk te pakken. Ik was in de ban. Wie was dit, die zo geraffineerd kon schrijven dat ik nu al 9:13 minuten gebiologeerd naar mijn scherm staarde? Ik stond op het punt me een project op de hals te halen. Ik dreigde wetenschappelijk onderzoek te gaan doen naar de begripsmatige context waarin ‘perfect’ minder perfect is dan ‘niet perfect’. Het zou een onderzoek worden met veel conceptuele en methodologische uitdagingen. En dat allemaal vanwege één zin.

Ik keek op van mijn scherm, want iemand wilde iets zeggen. Ik had u, geloof ik, nog niet verteld dat ik in een zaaltje van een literaire uitgeverij stond. De Boekenweek was in aantocht, iemand had een boek geschreven, schrijvers namen het woord. Schrijver Niña klom op een tafel en vertelde hoe ze schrijver Maartje had ontmoet. Haar uitgever, ene Hans die nu hoofdredacteur is van het AD, had Niña gemaild dat ze maar eens contact moest opnemen met Maartje. Hij had daarbij een prachtige zinsconstructie gebruikt. „Ze heeft het heel druk, maar ze woont wel in Amsterdam.”

Verbijsterd staarde ik voor me uit. Zou misschien de huidige hoofdredacteur van het AD de schrijver zijn van de zin in mijn spambericht? Het was een aannemelijke conclusie en het zou mij enorm helpen als ik een beeld had van de schrijver die me nu al bijna een half uur lang het hoofd op hol bracht. Maar na 0:23 minuten slikte ik de gedachte weer in. Er is een punt waarop fascinatie en indiscretie overgaan in laster en dat punt willen we niet passeren.

Zo stond ik nog een moment in gepeins verzonken. Verstandiger mensen dan ik waren misschien het langst blijven hangen bij het woord gratis in het bericht. ‘De service die we bieden is niet betrouwbaar, maar ze is wel gratis.’ Mij bleef het woord perfect door het hoofd malen. Ik keek weer op mijn scherm en vroeg het internet wat imperfectie zo leuk maakt. Ik kreeg meteen antwoord. ‘Ze is niet perfect ma wel der zelf’, zei het internet. De formulering dook zelfs zo vaak op dat het wel een citaat zou zijn, van een oude wijsgeer of een hedendaagse BN’er.

Ik stopte mijn telefoon in mijn broekzak. Met nog 0:33 minuten te gaan voordat het aanbod verliep, besefte ik dat nog veel onderzoek naar het onderwerp nodig was.

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.