‘Mijn leven was spannend, dat wil ik terug’

Verdienen & Uitgeven Gregg Smits (44) emigreerde naar de tropen om even te leven alsof hij „één grote vakantie” had. Nu is de illustrator dakloos in Utrecht. „Af en toe ga ik er lekker tussenuit en slaap ik in een hotel.”

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Als beveiliger van veertig prostituees verdiende ik meer dan 2.100 euro netto in de maand, mijn bestbetaalde baan ooit. Ik werkte daar met veel plezier en zolang er bij de meiden geen alarm afging – een agressieve klant – had je een heerlijke avond. Na een paar jaar werd mijn contract niet meer verlengd. Gelukkig kon ik nog een tijd goed leven van mijn uitkering, ik had een betaalbare huurwoning in het centrum van Amsterdam.

„Ik speelde al langer met het idee om de Nederlandse kou te ontvluchten en dacht: nu is het moment. Curaçao kende ik al, dus dat was een logische stap. Zo ben ik vertrokken naar de zon. Het eerste anderhalf jaar heb ik al mijn geld opgemaakt. Ik wilde lekker leven, het was één grote vakantie. Ik ging stappen, flierefluiten, uitslapen en naar het strand. Nu denk ik: had ik mij maar beter voorbereid.

„De grootste tegenvaller bleek mijn salaris. Als hotelbeveiliger verdiende ik veertig euro per dag. Je bent het visitekaartje van het hotel en zorgt dat er geen gespuis binnenkomt, maar verder was het ontzettend saai. Elk half jaar wisselde ik van werkgever. Op het einde was ik het zat elke dag in een apenpakje te staan voor zo weinig geld.

„Na zes jaar in de tropen keerde ik terug naar Nederland. De vrije huursector kon ik niet meer betalen, dus heb ik mij als dakloze aangemeld bij stadsdeel Utrecht. De eerste nacht was raar. Je slaapt op een kamer met zeven anderen, sommigen snurken of douchen niet. Maar inmiddels ben ik er tegen opgewassen en vind ik het goed geregeld. ’s Nachts heb je een bed en overdag kun je naar de dagopvang.

„Daar werk ik nu elke dag op mijn laptop aan geïllustreerde portretten, via Facebook benaderen veel mensen mij. Het houdt mij van de straat, maakt me blij en levert een klein extraatje op.”

UIT

‘Als dakloze heb je nauwelijks privacy. Daarom ga ik er af en toe lekker tussenuit met een hotelaanbieding van Booking.com. Zo had ik laatst een kamer voor mezelf in een schitterend Utrechts hostel en ik ben ook weleens een nachtje in Keulen geweest. Ik zie er altijd verzorgd uit, dakloos en zwerver zijn is niet hetzelfde.

„Per dag geef ik ongeveer een tientje uit aan een hapje hier en een drankje daar. Ik ben te trots om hulp te vragen aan familie en vrienden, ik vind dat ik oud genoeg ben om het zelf te kunnen. Via het Leger des Heils sta ik op de wachtlijst om een kamer ter krijgen bij een speciaal project. Ik hoop niet dat ik nog jaren dakloos ben, maar een paar maandjes kan ik nog wel aan.

„Het eerste dat ik doe als ik weer een eigen woning heb? Iemand uitnodigen en weer eens flink de bloemetjes buiten zetten. De buren mogen mij horen, haha. Dat ben ik wel gewend van vroeger. Mijn leven was spannend en leuk en dat wil ik terug.”