Opinie

    • Wilfried de Jong

Een likje van een ruwe paardentong

De oren vertellen veel over de gemoedstoestand van een paard. Als ze naar achteren staan is het niet pluis. Ik meende te zien dat toppaard Zenith tijdens zijn afscheid op Indoor Brabant even moest wennen aan de uithalen van zangeres Glennis Grace.

„Zeg dat je niet hoeft te gaan”, zong ze.

Terwijl het publiek in de volle hal snotterde om Zeniths pensioen, dacht het paard zelf vermoedelijk aan een handje voer. Het blijft wonderlijk hoeveel mensen van dieren houden. Samen praten lukt niet. Dan maar de liefde betuigen met aaien, eten en drinken geven, een eindje wandelen.

In ruil voor een likje van een ruwe paardentong.

Jeroen Dubbeldam is een paardenliefhebber pur sang. Jarenlang zat hij op de rug van Zenith; in 2014 werd het duo wereldkampioen. Dubbeldam wilde voorkomen dat zijn lieveling te lang in de topsport zou blijven en schonk hem een stressvrij bestaan.

Zonder hoofdstel, zonder zadel – bevrijd van de dagelijkse beslommeringen van een topsportleven – mocht Zenith de wei in. Het paard zwaaide met de pronte staart, sprong met vier voeten tegelijk in de lucht en rolde daarna zijn rug door het gras.

Zijn baas keek verliefd naar het tafereel. Natuurlijk besefte hij dat het ooit een keer afgelopen is met een ouder paard: „Dan hoop je maar dat het op een vredige manier gaat, zonder lijden.”

In het land sterft het van de merries en de hengsten. Ze krijgen niet allemaal een afscheidsoptreden van Glennis Grace cadeau. Duizenden paarden leggen het loodje na een anoniem bestaan; ze sjokken in slome rondjes door het zand en dan valt een keer het doek.

Wat dan?

Onlangs ging ik voor een theatervoorstelling naar Vilvoorde in België. Ik kreeg een tip, ga vooraf eten bij restaurant De Kuiper. De specialiteit sinds jaar en dag: paardenbiefstuk met friet.

Paardenvlees staat er niet goed op sinds Nederlandse handelaren het meest malse stukje van honderden pony’s verkochten als rundvlees. De boeven kregen celstraf en hoge boetes.

Het neemt niet weg dat ik die avond in Vilvoorde smakelijk mijn tanden heb gezet in de paardenbiefstuk. Je zou kunnen zeggen, als eerbetoon aan het edele dier dat zo vaak voor de mens klaarstaat.

Zenith mag zijn laatste episode gaan genieten van het luie leven. Af en toe zal iemand op zijn rug zitten, maar alleen voor het plezier, niet meer om een sprong over een hoge oxer te wagen.

Vanachter het hek zag Dubbeldam zijn ‘pensionado’ in de wei staan. De glanzende vacht in het voorjaarszonnetje, met dat typische witte vlekje tussen de ogen.

„De perfectie ten top”, verzuchtte hij.

Als ooit de dag komt dat Zenith door zijn hoeven zakt en dood neervalt, krijgt hij dan een paardengraf? Of doet de paardenslager zijn werk?

De biefstuk van Zenith zal mals zijn na een topsportbestaan. Maar nee, hoe sappig ook, dat bordje met paardenvlees en friet moet de mens aan zich voorbij laten gaan.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Lees ook: Zenith, prins van de paardenstal, gaat met pensioen