‘Ik vond het de prijs absoluut waard’

Mijn favoriet Waarom heeft u dit kunstwerk gekocht? Deze week: een schilderij.

‘In 1979 kocht ik in België een lang niet gebruikte ‘guinguette’, een danssalon uit 1920 die als kermisattractie van dorp tot dorp had gereisd. Het bijbehorende dansorgel ontbrak, maar ik zag mogelijkheden om op theaterfestivals met bands op te treden. Na een grondige restauratie bleek de danstent een schot in de roos. Het Nederlandse publiek was wég van de nostalgische sfeer. Al snel kwamen er aanvragen voor festivals in heel Europa, waaronder ook het bekende Edinburgh Festival.

„De tent had in België geen naam, waarop ik de naam Spiegeltent bedacht. Voor de Britse markt kwam ik met de naam ‘The Famous Spiegeltent’, die ik had afgeleid van het Schotse whiskymerk The Famous Grouse. Toen we in 1987 voor de tweede keer op het Edinburgh Festival stonden, kwam er een artistieke man op me af. Hij vroeg of ik ‘Mister Spiegel’ was. De man, Walter Miller, was decorontwerper van de BBC en vroeg of hij me een kunstwerk mocht laten zien. Het jaar daarvoor had hij een twee meter groot schilderij gemaakt van de Spiegeltent onder de titel ‘Oh, what a lovely Spiegel’.

„De kunstenaar nodigde mijn vrouw en mij thuis uit om het schilderij te bekijken. Het interieur van de Spiegeltent was heel nauwkeurig nageschilderd, maar de drie danseressen op de voorgrond had Miller er zelf bij gefantaseerd. Schuchter vroegen we of het schilderij ook te koop was. Hij vroeg duizend pond en aangezien de huuropbrengst van de Spiegeltent nog in onze zak brandde, was de koop snel gesloten. Over de prijs heb ik niet onderhandeld. Ik heb zelf de kunstacademie in Rotterdam gevolgd, en had oprechte bewondering voor dit kunstwerk. Ik vond het die prijs absoluut waard.

„Toen kwam een groot probleem: hoe neem je dat mee naar huis? We hebben de gok genomen en onze tentmeester heeft het schilderij netjes verpakt bovenop de spiegelpanelen in één van de zeecontainers mee naar huis genomen. Sindsdien hangt het in ons boshuisje.

„Nadat ik er meer dan dertig jaar mee langs alle Europese hoofdsteden heb gereisd, heb ik de Spiegeltent in 2012 verkocht aan de Schotse brouwerij Scottish & Newcastle. Dankzij de brouwerij is de danszaal nu de hele wereld over geweest, van Zuid-Afrika en Canada tot Australië en Nieuw-Zeeland. Soms krijg ik krantenknipsels toegestuurd van jazzfestivals die er aan de andere kant van de wereld in gehouden worden. Hij heet nog steeds Spiegeltent.”