Recensie

Recensie Muziek

Weezer doet nog steeds niet waar het goed in is

Zou het dan toch? Na tien jaar aan ondermaatse platen kondigde Weezer The Black Album aan. Een plaat vernoemen naar een Metallica-klassieker, dan moet je durven. Het kon er zomaar op duiden dat Weezer weer ging doen waar de band uit LA ooit zo in uitblonk: gevoelige doch scheurende emo-rock maken waarin oppernerd Rivers Cuomo over prachtig in elkaar geweven gitaarpartijen zijn gebroken hart uitstortte. Ook veelbelovend: eind januari kwam plotseling óók nog het zogeheten Teal Album uit, vol tenenkrommende covers uit de jaren tachtig, van Toto’s ‘Africa’ tot Aha’s ‘Take on Me’.

Dat was natuurlijk een afleidingsmanoeuvre voor het echte werk. Ging het nu eindelijk gebeuren? Nee dus. The Black Album is even slecht als zijn vijf voorgangers: plastic drums, fletse gitaren, geen hooks en een gênante rockrappende Cuomo die even onbeholpen klinkt als Marco Borsato danst wanneer Ali B in de buurt is. Trap er niet in.