Recensie

Recensie Muziek

Vuilnisbakkenrock van Royal Trux is perfect onaf

De spiegel met het kundig gemodelleerde bandlogo op de hoes van White Stuff is een wrange knipoog naar de enorme berg wit poeder die door de neuzen en armen van Jennifer Herrema en Neil Hagerty moet zijn gegaan. Het is opmerkelijk hoe soepel dit ruigste aller rockduo’s na achttien jaar van rehab en onmin de draad weer oppakt. De muzikale chemie tussen Pussy Galore-gitarist Hagerty en femme fatale Herrema zit in de weergaloze wisselwerking van hun stemmen; hij schel en schrijnend en zij gorgelend stoer in een gevecht om met horten en stoten de eindstreep te halen. Sinds Exile on Main St. van de Stones was rock niet meer zo perfect onaf als in ‘Year of the Dog’ of ‘Surburban Junkie Lady’. In ‘Sic Em Slow’ lijkt het of de geest van Prince uit een duister onderaards gewelf is opgestaan. De vage flirt met hiphop in ‘Get Used to This’ is Royal Trux vergeven op een album dat de onzalige drie-eenheid van sleaze, drugs & rock-’n-roll in volle vuilnisbakkenglorie herstelt.