Recensie

Van Kesteren stelt met zijn harp bestaansvragen

De omslag van het album Shadows van harpist Remy van Kesteren doet denken aan het begin van de film Paris, Texas, waar een man alleen en doelloos dwaalt door de woestijn. Zoals ook zijn muziek – vol kilometers verlatenheid en „such stuff as dreams are made on” – herinneren aan de eenzame gitaarklanken van Ry Cooder uit die beroemde openingsscène.

Gedurende zijn tweedaagse Harpfestival afgelopen zomer, toonde Van Kesteren zich een wijsgeer op de snaren. De musicus gebruikt zijn instrument vooral om bestaansvragen te stellen en om tastend in ons huizende leegten te verkennen, de innerlijke woestijnen die zowel angst als opwinding oproepen.

Dit dwalen en zoeken – maar niet precies weten naar wat – komt mooi naar voren in het tweedelige ‘River Somewhere’, waar na een peinzend begin de stroom van gedachten zich steeds scherper aftekent. Prachtig ook klinkt de weidse toon van hoornist Morris Kliphuis, die de horizon van de muzikale landschappen eindeloos laat opschuiven.