Recensie

Universum met vrouwen gereduceerd tot voortplantingsmachine

Sciencefiction De shots van het sterrenstelsel en zwarte gaten in ‘High Life’ zijn uiterst fraai, de thematiek is minder interessant.

Astronaut Monte (Robert Pattinson) en baby Willow (Scarlett Lindsey) in ‘High Life’.
Astronaut Monte (Robert Pattinson) en baby Willow (Scarlett Lindsey) in ‘High Life’.

Het begin van Claire Denis’ sciencefictionfilm High Life is buitengewoon intrigerend. Er zijn shots van een paradijselijk groene tuin die doen denken aan de ecologische SF-film Silent Running (1972). Ook zien we een baby omringd door allerlei computermonitoren. Een stem communiceert met haar en stelt haar gerust. Het duurt even voordat de kijker doorkrijgt dat de liefdevolle stem toebehoort aan de astronaut die bezig is met een reparatie aan de buitenkant van het ruimteschip waarop hij en de baby vertoeven. Als zij hard begint te krijsen, schrikt hij zo dat hij zijn schroevendraaier laat vallen die langzaam de onmetelijke ruimte intuimelt.

De astronaut heet Monte (Robert Pattinson), het kind Willow. Langzaam wordt duidelijk dat de wat korreliger beelden die Denis tussen de handelingen van Monte monteert flashbacks zijn naar zijn jeugd op aarde.

Het eerste half uur van High Life is gefragmenteerd en laat de kijker kennismaken met Montes wereld, zowel in de ruimte als eerder op aarde. Zodra duidelijk wordt wie Monte is, waarom hij op het ruimteschip zit en hoe het komt dat hij een baby heeft, wordt High Life minder interessant. Dat de (onmogelijke) missie draait om energiebronnen en voortplanting is bovendien geen erg originele sciencefictionthematiek. De shots van het sterrenstelsel en zwarte gaten zijn daarentegen uiterst fraai.

Lees ook een interview met Claire Denis over ‘High Life’

High Life schetst een universum waarin mannen slachtoffer zijn van hun lust en vrouwen gereduceerd zijn tot voortplantingsmachine. Denis is daarbij – zoals altijd – vrij cryptisch over wat zij beoogt. Het is aan de toeschouwer om er chocola van te maken, al zijn er hints zoals het taboemotief. Monte leert Willow dat het drinken van je eigen urine en het eten van poep taboe is. Wellicht net zo taboe als het menstruatiebloed dat Denis toont, evenals de particuliere lustbeleving van de ruimte-arts (Juliette Binoche) en haar onorthodoxe bevruchtingsmethodes.