Recensie

Recensie Muziek

NNO met ballads Prince in sterke arrangementen

Een orkestraal eerbetoon aan The Beatles, Queen en The Rolling Stones. Een concert met gitarist Dweezyl Zappa (zoon van). Het Noord Nederlands Orkest (NNO) heeft een reputatie hoog te houden waar het gaat om avontuurlijke cross-overprojecten.

Deze maand toert het orkest door het land met symfonisch bewerkte nummers van Prince (1958-2016), de legendarische funk-, pop- en rockmuzikant die vanwege zijn androgyne voorkomen en onverbloemd seksuele songteksten luisterde naar bijnamen als His Royal Badness. Zijn pompende funkritmes en felle, neonkleurige synthesizerklanken zullen ook hebben bijgedragen aan de erotisch opruiende kracht van zijn muziek.

Voorafgaand aan de aftrap van A Symphonic Tribute to Prince, donderdag in Leeuwarden, vroeg je je onwillekeurig af of een orkest zich daar akoestisch tegenaan moet bemoeien. Blijkbaar had men zich die vraag bij het NNO zelf ook gesteld. In onder meer When Doves Cry, Kiss, Diamonds and Pearls en 1999 werden de zangers Jennie Lena (finalist The Voice of Holland, 2015) en Boris (winnaar Idols, 2004) begeleid door een strak spelend elektrisch versterkt combo, met daarin een sterk solerende Femke IJlstra (saxofoon) en Joost Vergoossen (elektrische gitaar).

Waar het aandeel van het NNO groter was, kwamen de bewerkingen steevast uit de koker van dirigent Dirk Brossé. Diens voortreffelijk opgebouwde arrangementen kwamen het best uit de verf in climax zoekende powerballads als Purple Rain en The Beautiful Ones, waar lange strijkerslijnen, warm opgloeiend koper en soms een priemende hobo- of trompetpartij de gedroomde omlijsting vormden voor een steeds fenomenaal zingende Lena.

Paradoxaal genoeg had Brossé’s onmiskenbare vakmanschap soms ook het tegenovergestelde effect. Zo verloren de smeulende harmonieën van Scandalous (op het album Batman voorzien van sleezy synthstrings) hun weerhaakjes in een soepel plooiende strijkersklank. In Pop Life werd stomende funk tot een wat brave cocktailsound.

Boris liet horen dat hij beschikt over een prima bariton, maar even gemakkelijk een krijsend hoog Robert Plantje pullt (Darling Nikki). Jammer dat zijn performance soms te lijden had onder wat gedwongen danspasjes. Dan maakte lekker broeierig gezongen R&B, gewoon op een barkruk (Joy in Repetition), meer indruk.