Naakte meisjes filmen met een shampoofles

Wie : Michael K.

Kwestie : Gefilmd in douche sportschool

Waar : Almere, rechtbank Midden-Nederland

De Zitting

De slachtoffers, twee middelbare scholieres, kwamen direct uit school naar de rechtbank in Almere. Hun schooltassen moeten door de veiligheidsscanner die elke rechtbank in Nederland heeft. De moeder van één van hen is mee.

Ook de verdachte, de 31-jarige Michael, heeft zijn moeder meegenomen.

De twee meiden troffen Michael een jaar geleden in de sauna van een sportschool in Almere. Hij verliet de sauna even, liep naar de koude douches, en kwam toen weer terug. Het viel de meisjes op dat hij zo snel terug was, dat hij niet gedoucht kon hebben.

Toen ze daarna zelf een koude douche namen, zagen ze een fles Axe staan. Eén van hen pakte die op, hij was opvallend zwaar en er kwam geen shampoo uit toen ze kneep. Ze draaide de fles open en vond een smartphone, het beeldscherm was nog verlicht, wat erop duidde dat de telefoon kort daarvoor nog actief was.

Michael had al snel het gevoel dat hij betrapt was, door de manier waarop de meisjes naar hem keken. Terwijl zij alarm sloegen bij medewerkers van de sportschool, pakte hij de fles, haalde de telefoon eruit en spoelde naar eigen zeggen snel de geheugenkaart door de wc.

Hij bekent dat hij opnames heeft geprobeerd te maken van de douchende meisjes. Of dat gelukt is, zegt hij niet te weten. Maar het was niet de eerste keer, ook andere, onbekend gebleven vrouwen zijn gefilmd in de sportschool.

Het OM vervolgt Michael alleen voor deze keer. Bij een huiszoeking is ook een aantal kogels gevonden. Een herinnering aan een dag op een Duitse schietbaan, vertelt hij.

„Waarom filmde u in de douche van de sportschool”, wil de politierechter weten.

„Ik zocht spanning.”

De rechter: „Wat is precies de kick?”

Michael: „Dat je niet betrapt mag worden. En het kunnen krijgen van beeldmateriaal dat echt is, niet geacteerd. Waarvan jij de enige bent die weet dat het bestaat.”

Michael zat twee dagen vast. Na zijn vrijlating ging hij linea recta naar de huisarts, om hulp te zoeken. Hij is inmiddels in behandeling bij De Waag, waar werd geconcludeerd dat hij lijdt aan een „voyeuristische stoornis”. Wat er is gebeurd, vindt hij vreselijk voor de mensen om hem heen, „familie, kennissen, collega’s”. Hij gaf openheid aan zijn werkgever, die er aanvankelijk geen gevolgen aan verbond. Maar toen in de lokale pers kwam dat de gefilmde meisjes minderjarig waren en dat op zijn computer kinderporno was aangetroffen (dat laatste klopt niet), moest hij alsnog vertrekken. Eén van zijn oud-collega’s vond het volgens zijn advocaat recent nog nodig Michael „op z’n bek te slaan”.

De meisjes zijn nog steeds bang dat beelden online opduiken, want alleen de verdachte weet of de geheugenkaart echt is weggegooid. Ze eisen beiden 500 euro van hem, voor immateriële schade.

Een moeder zegt tegen de rechter dat ze trots is op „de doortastendheid” van de meisjes die aanvoelden dat er iets niet klopte en „op onderzoek uitgingen”. Ze vindt de verdachte „berekenend”. „Hij vindt het vervelend voor zijn familie, collega’s, vrienden, maar hij noemt de meiden niet.”

De officier eist twee dagen cel en een taakstraf van 120 uur, waarvan 60 uur voorwaardelijk (die twee dagen heeft Michael al in voorlopige hechtenis gezeten). Maar niemand heeft ooit gezien dat de beelden bestaan. De officier maakt uit de bekentenis van de verdachte en het scherm dat nog aan stond op dat er wel beelden zijn gemaakt.

Zijn advocaat merkt op dat Michael „deels al gestraft is” omdat hij zijn baan is kwijtgeraakt en – soms letterlijk – wordt aangevallen door oud-collega’s.

De politierechter vindt dat vaststaat dat beelden zijn gemaakt van de meisjes. Hij legt de geëiste twee dagen cel op en een taakstraf van 100 uur, waarvan 50 voorwaardelijk. Ook moet Michael zich melden bij de reclassering en zijn behandeling doorzetten. De meisjes krijgen ieder 500 euro. De rechter: „Je moet er niet aan denken dat de beelden opduiken.”