Met een vingerknip de staat stilleggen

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: hoe het weer politieke carrières kan laten sneuvelen
Illustratie Eliane Gerrits

‘Vanavond rijd ik hier weer, maar dan op de strooiwagen”, zegt de taxichauffeur die me vanaf het station naar huis rijdt. Hij neuriet een deuntje door het open raam.

„Huh?”, zeg ik. „Wordt er gestrooid?” Het is een prachtige dag, fris maar zonnig. De lente hangt in de lucht.

„Ja, de gouverneur heeft de noodtoestand uitgeroepen”, zegt hij. „Er wordt een grote sneeuwstorm verwacht. Alle pekelwagens staan gereed. Wij zijn er klaar voor.”

Ik check de weersvoorspelling. Inderdaad, er is kans op sneeuw, zo te zien zal het meeste aan ons voorbijgaan. Maar het land zet zich schrap. De mensen van het weerkanaal hebben de programmering omgegooid. Verslaggevers staan klaar voor live rapportages van de naderende ramp. ’s Avonds rinkelen alle telefoons. Het zijn de automatische berichten van scholen en kantoren, een vast ritueel bij noodweer. Morgen gaat alles dicht. Het leven stopt.

Onze dochter juicht vanuit haar slaapkamer. IJsvrij! Ze haalt vast de slee uit de garage. Er is nog geen vlokje gevallen.

Met een knip van zijn vinger heeft de gouverneur de hele staat lamgelegd. Onder het motto better safe than sorry. Een moeilijke beslissing, want het weer is een onberekenbare tegenstander van iedere bestuurder. Als er een storm op komst is, zie je burgemeesters en gouverneurs steevast in stoere vrijetijdskleding op de televisie stevige taal uitslaan, leiderschap in tijden van crisis uitstralend.

Als politicus wil je je niet door een storm laten verrassen. Zo werd New York City in november overrompeld door een dik pak sneeuw. Ik zwabberde die avond vanuit de stad naar huis over een spekgladde snelweg. De kranten stonden de volgende dag vol met horrorverhalen. Automobilisten hadden hun auto midden op de George Washington-brug achtergelaten. Een thuisreis duurde zes uur in plaats van het gebruikelijke kwartiertje. Een jongetje had tien uur met een vieze luier in zijn schoolbus vastgezeten op weg naar huis van de kinderopvang. De media maakten gehakt van burgemeester De Blasio.

Menig politieke carrière is stukgelopen op slecht weer. Precies vijftig jaar geleden legde een enorme sneeuwstorm New York City plat. Er vielen 42 doden en 288 gewonden. Er was alleen regen voorspeld. Niemand was voorbereid. Geen ambtenaar was bereikbaar. Sneeuwruimers waren kapot. Drie dagen lag de stad lam. Burgemeester Lindsay maakte het alleen maar erger door de klagers te kleineren. Met zijn loopbaan kwam het nooit meer goed.

Maar op safe spelen kan ook tegen je werken. Als je een sneeuwstorm aankondigt en die komt niet, maak je werkgevers en ouders ongelukkig. Die schieten voor niets in de stress van gemiste afspraken en het regelen van last minute kinderopvang.

Als ik de volgende ochtend naar buiten ga, ligt er slechts een dun laagje sneeuw, nog geen centimeter dik. Het begint al te smelten. Sleeën zit er zeker niet in. „Uitslapen dan maar”, zegt onze dochter en duikt haar bed weer in.

Ik stel me voor dat de gouverneur hetzelfde doet.

Reacties naar pdejong@ias.edu.