Recensie

Anderson .Paak rapt een parelend snoer van woorden

De populaire Amerikaanse zanger/rapper/drummer Anderson .Paak voegt diverse elementen uit de zwarte muzikale historie samen: psychedelische funk, met zoetgevooisde zang en ruigere hiphopelementen. Op het podium overheerste deze keer de rap-stijl.

Anderson .Paak & The Free Nationals tijdens het Super Bock Super Rock Festival in Lisabon op 20 juli 2018
Anderson .Paak & The Free Nationals tijdens het Super Bock Super Rock Festival in Lisabon op 20 juli 2018 Foto JOSE SENA GOULAO

Hij drumt en zingt tegelijk, danst virtuoos, rent heen en weer, en duikt vanaf het podium het publiek in – en dat allemaal met een brede grijns op zijn gezicht. Bij Anderson .Paak lijkt alles moeiteloos te gaan.

De 33-jarige rapper/zanger uit Oxnard, Californië, heeft zijn getroebleerde persoonlijke achtergrond (drugsverslaafde ouders die gevangenisstraf kregen) verwerkt tot een lichtvoetig oeuvre. Niemand rapt zo melodieus, en bij niemand klinkt rap zo vloeiend, als een parelend snoer van woorden. Bij .Paak (de punt staat symbool voor zijn gelofte van ‘oog voor detail’) schemert steeds een glimlach tussen de lettergrepen door, al laat het verleden zich niet uitwissen.

Zoals hij de scherven van zijn persoonlijke geschiedenis bij elkaar heeft geraapt, zo lijmt .Paak diverse elementen uit de zwarte muzikale historie samen, en creëert daarmee een eigen versie. Op zijn inmiddels drie verschenen albums combineert hij psychedelische funk – als van Isaac Hayes – en zoetgevooisde zang, met ruigere hiphopelementen. Op het podium van de uitverkochte Afas Live, Amsterdam, overheerste deze keer de rap-stijl, uitgevoerd door vijf muzikanten, waaronder een trompettist en een tweede drummer, die zorgden voor springerige funkbassen en vocale accenten. Tussen rookkanonnen en kleurige projecties, zwenkte .Paak van minimalistisch naar uitbundig – waarbij zijn optimistische stem een lichtend baken was.

Zaterdagavond liet hij de aanwezigen soms zwijmelen (bij ‘Heart Don’t Stand A Chance’), soms lachen (bij anti-Trump-song ‘6 Summers’), maar voortdurend deinen op een zwoele onderstroom. Bij hemzelf verdween de grijns slechts één keer van zijn gezicht: toen hij zijn vriend/collega Mac Miller herdacht, de rapper die afgelopen september overleed aan een overdosis, en hun gezamenlijk liedje ‘Dang!’ uitvoerde. Verder was Anderson .Paak uitsluitend charmant en wervend, als een Marvin Gaye van de rap.

    • Hester Carvalho