Recensie

Heldere bewegingen vol verlangen en verlorenheid

Terugkerende synchrone groepsbewegingen fungeren als markeringen in de structuur van Landerers werk, dat met al zijn heldere bewegingen een fundamentele verlorenheid uitstraalt.

Boston Gallagher in ‘The whys and wherefores are elusive’ van choreograaf Felix Landerer
Boston Gallagher in ‘The whys and wherefores are elusive’ van choreograaf Felix Landerer Foto JORIS-JAN BOS

Waarheen, waarvoor? Zo vatte ooit Mieke Telkamp de grote levensvragen bondig samen. Choreograaf Felix Landerer, door Nederlands Dans Theater 2 weggekaapt bij Scapino Ballet Rotterdam, is ook op zoek, in de kunst dan, en heeft evenmin een antwoord, afgaand op de titel van zijn nieuwe werk: The whys and wherefores are elusive. Ongrijpbaar dus – vandaar wellicht de bleke kleuren en de misthoorn bij aanvang van de compositie van Christof Littmann – en dat is precies de schoonheid van de choreografie.

Kenmerkend is de prachtig doorgaande lijn van bewegingsfrases, die ergens achter op het toneel kunnen inzetten met een zwenking, dan doorgaan naar de vloer, weer omhoog komen, van richting veranderen en overgaan op een andere danser. Het is een lust die verbluffend lenige buigingen, torsies en strekkingen te volgen in inventieve sequenties of, kort, in verrassende poses, nét off-balance.

Landerer wisselt dat naadloze legato af met freezes en staccatobewegingen die toch vloeiend blijven, niet simpel robotachtig. Terugkerende synchrone groepsbewegingen fungeren als markeringen in de structuur van dit werk, dat met al zijn heldere bewegingen een fundamentele verlorenheid uitstraalt, waarin tegelijk een verlangen naar verbondenheid ligt besloten. Het mooist komt dat tot uiting in het duet voor Boston Gallagher en Ève-Marie Dalcourt – hun toenadering is een hoopvol slotakkoord. Echt werk voor danspubliek dat het waarheen en waarvoor al lang achter zich heeft gelaten.

Bij het officiële choreografiedebuut Epoch van ex-NDT’er Bryan Arias is het ongrijpbare overgegaan in een bijna tastbare angst, voor oorlog (geschut in de verte), klimaatverandering (rookwolken) en ander onheil, met een levenloos lichaam als niet te missen vingerwijzing. Negen dansers in cartooneske superheldenpakjes en –maskertjes draven redeloos heen en weer en ontmoeten elkaar in duetten waarvan het waarheen en waarvoor eveneens ongrijpbaar blijft. Epoch is zo een beetje Rudi van Dantzig meets Marvel superheroes meets Marco Goecke (vooral die verwantschap is opmerkelijk), maar Arias toont met soepele dansfrases wel belofte.