Brieven

Brieven nrc.next 8/3/2019

Geestelijke gezondheid

Hoelang gaat dit door?

Omdat mijn broer door zelfdoding is overleden, las ik het artikel van 26 februari over het voorkomen van suïcide binnen ggz-instellingen met extra belangstelling (Hoe voorkom je dat een patiënt zelfmoord pleegt? 26/2). Mijn broer meldde zich elf jaar geleden bij de ggz en moest vervolgens meer dan twee maanden wachten op een intake (nog niet eens behandeling!). Hij heeft het niet gehaald. Als ik vervolgens lees dat patiënten die in crisis verkeren ook vandaag de dag langer dan twee weken op hulp moeten wachten, wil ik de krant in stukken scheuren. Wanneer dringt het tot de politiek, de maatschappij, zorgverzekeraars, ja wie eigenlijk door dat psychische en psychiatrische ziektes net zo dodelijk kunnen zijn als kanker en hartinfarcten?

Hoeveel broers, zussen en andere geliefden zijn de afgelopen elf jaar gestorven omdat de oncoloog of cardioloog hen ondanks acuut levensgevaar meer dan twee maanden liet wachten op behandeling? Voor wie van mening is dat deze vergelijking niet op gaat: ik daag u uit om te beargumenteren wat het verschil is tussen een dodelijke psychische en een dodelijke lichamelijke ziekte.

Praten over zelfdoding kan bij de landelijke hulplijn 113 Zelfmoordpreventie. Telefoon 0900-0113 of www.113.nl.

Milieu

Wacht niet op politici

De meeste burgers, die natuurlijk betere mensen zijn dan politici, wachten op actie van de politiek en het bedrijfsleven om iets voor het milieu te doen. De transitie van gas naar dit en dat bijvoorbeeld zou te duur zijn. En da’s een smoesje natuurlijk. Want als je het milieu wil helpen ga je minder op vakantie, en minder ver, eet je minder vlees, en koop je minder dingen. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling.

De bedoeling is dat die burgers geen offers hoeven te brengen, en bedrijfsleven en politiek een soort toverstafje halen over datzelfde milieu en alles allerprettigst weer voor elkaar komt zonder dat jij één vlucht hebt gemist, of ook maar één beeldscherm minder hebt aangeschaft.

Michael Jackson

De familie juicht

De documentaire waarover het artikel Leaving Neverland toont de complexiteit van kindermisbruik (5/3) gaat, is vrijdagavond te zien op NPO3. Op diezelfde avond kan je op een ander net kijken naar The Voice Kids. Een programma waar ouders, familie en vrienden vol trots achter glas staan te kijken naar hun optredende kind. De familie juicht en danst als het kind weer terugkomt en ‘door is’. Dan komt er een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het sprookje van de wereld van showbusiness is hardnekkig. Het is een harde wereld waar een kind niet altijd tegen bestand is, die verschrikkelijk kan tegenvallen, juist omdat de verbeelding zoveel mooier is. Ouders kunnen makkelijk verstrikt raken in fictie en werkelijkheid. Tien jaar was kindster Michael Jackson toen hij wereldwijd doorbrak, op die leeftijd eindigde zijn jeugd. Zijn songs voor een betere wereld schreef hij in een boomhut, voor zijn optredens keek Michael Disneyfilms in zijn kleedkamer.

Niemand hoeft in paniek te raken maar die andere kant van de wereld van glitter en glamour, het verhaal van heel gewone mensen die door de wereld van een superster betoverd worden, bestaat wel.

Zwerfvuil en dikmakers

Eet niet onderweg

De kracht van het artikel Hoe wint groentetaartje het van friet? (5/3) zit in de laatste zin met de opmerking van een Belgisch echtpaar: „Het zit niet in onze cultuur om onderweg te eten.”

Waarom eten wij Nederlanders onderweg van en naar huis, school of werk wel? En waar laten we dan ons afval? Gezien het zwerfafval op straat is het misschien juist beter om met deze gewoonte te stoppen. Het mes snijdt dan aan twee kanten: het voorkomen van obesitas en openbare vervuiling.