Veiling Slotervaartziekenhuis: Iemand nog een operatiekamer nodig?

Veiling Slotervaartziekenhuis De inboedel van het failliete Slotervaartziekenhuis staat te koop. Alles moet weg. De scalpels, boren, pincetten, scharen en tangen liggen uitgestald. Wie biedt?

Operatiekamer Slotervaartziekenhuis
Operatiekamer Slotervaartziekenhuis Foto Olaf Kraak

De luchtdruk rond het operatiebed kan zo afgesteld worden dat de kans op infecties laag is. Maar wat de operatiekamer nog meer zo technisch geavanceerd maakt, dat weet curator Marc van Zanten niet. Wel herhaalt hij dat het „top of the bill” en „state of the art” is.

De operatiekamer die Van Zanten graag wil laten zien, werd pas enkele weken voor het faillissement van het Slotervaartziekenhuis opgeleverd. De robotarmen die uit de muren en het plafond steken, zijn nauwelijks gebruikt en nu alweer te koop. Hoe krijgt een koper al die spullen, inclusief bedrading, uit de muren en in de verhuiswagen? Van Zanten ziet het probleem niet zo. „Het is erin gekomen, dus het kan er ook weer uit.”

Donderdag werd de veiling afgetrapt van de inboedel van het MC Slotervaart, dat eind oktober failliet werd verklaard na jarenlang wanbestuur. In achtereenvolgende sessies van steeds drie weken wordt de inhoud van de afdeling radiologie, zeven operatiekamers, poliklinieken, intensive care, verpleegafdelingen en de kantoren van de hand gedaan. Bieden kan op de website van veilinghuis Troostwijk.

Donderdag werd pers uitgenodigd om zo aandacht te krijgen voor de koopwaar. De curatoren hopen met de inboedel miljoenen op te strijken. De volledige 40 tot 50 miljoen euro schuld gaan ze er niet mee aflossen. „Daarvoor hebben we het pand nodig”, zegt Van Zanten. Over het vastgoed in Amsterdam-West zijn de curatoren nog in conflict met de gemeente, die een ‘recht op eerste koop’ liet vastleggen.

Eerst moet komende maanden de inboedel weg. Alles. Hoogwaardige apparatuur waar meer dan een miljoen voor werd betaald, maar ook bedden en eenvoudig medisch gereedschap. Op lange rijen tafels liggen bakken met scalpels, boren, pincetten, scharen en tangen uitgestald. Wie biedt?

Tot dusver is er door collega-ziekenhuizen interesse getoond en ook door andere zorgpartijen zoals verpleeghuizen en dagbehandelcentra. Serieus geïnteresseerden mogen op afspraak de apparatuur komen bekijken. Van Zanten hint op interesse van derdewereldlanden, „waar ze dit soort spullen niet nieuw kunnen kopen”. Voor de aanschaf van sommige apparatuur, zoals van de afdeling radiologie, is een vergunning nodig. De rest gaat naar de hoogste bieder, wie dat ook is.

Foto Olaf Kraak
Foto Olaf Kraak
Rondleiding voor de media in het failliete MC Slotervaart ziekenhuis. De inboedel wordt geveild.
Foto Olaf Kraak

Ontmantelen

Twaalfhonderd man personeel werkte op het moment van faillissement bij MC Slotervaart. De lange gangen ogen nu mistroostig, maar nog niet helemaal leeg. Er werken ruim vier maanden later nog vijftig mensen, op payrollbasis. Naast beveiligers, schoonmakers, en medewerkers van het callcenter (Van Zanten: „Er wordt nog driehonderd keer per week naar het ziekenhuis gebeld”) is het overgebleven team druk met de ontmanteling. Zo zijn er medewerkers bezig met het indienen van de laatste zorgfacturen. Andersom komen nog steeds dagelijks vorderingen binnen van schuldeisers.

Een andere groep medewerkers is met een volgens Van Zanten „militaire operatie” bezig: het minutieus wissen van persoonsgegevens op de afdelingen. Naamplaatjes moeten van de deuren, computers die worden doorverkocht moeten worden opgeschoond. „Overal in kasten lag papier met medische informatie van patiënten”, zegt Van Zanten.

Zomertijd

Het is even wachten tot er een lift beschikbaar is naar de afdeling Radiologie. „Ik heb sommige liften uit laten zetten”, zegt Van Zanten. „We betaalden namelijk nog 200.000 euro per maand aan stroom.”

Radiologie gaat als eerste onder de hamer. De pers wordt door veilingmeester Teun van Leeuwen naar „een topstuk” gedirigeerd. Het gaat om een enorm röntgenapparaat waardoor operaties kunnen worden gedaan en tegelijk in het lichaam kan worden gekeken, het zogeheten Allura X-raysysteem van Philips. In 2012 was de aanschafprijs 1,2 miljoen. Nu wordt het apparaat online aangeboden vanaf 10.000 euro. In de operatiekamer staat de klok nog op zomertijd.

„Deze ruimte was bijvoorbeeld voor patiënten met bloedingen in het hoofd”, zegt Kees de Vries (59), voormalig hoofd van de afdeling radiologie. Hij helpt de veilingmeester met uitleg over de MRI-scanners, röntgenapparatuur, mammografen, en mobiele echografiesystemen die zijn uitgestald.

Die uitleg komt met de enige relativering. Waar de veilingmeester alles aanprijst, wijst De Vries op ongemakken voor potentiële kopers: „Dat MRI-apparaat weegt 4,5 ton. We moesten de vloer extra wapenen.”

De Vries zat met familie in een restaurant, op vakantie in Duitsland, toen hij het bericht las dat MC Slotervaart surseance van betaling had aangevraagd. „Daarna heb ik een deel van de gesprekken niet meer meegekregen.”

Sinds zijn negentiende werkt De Vries in het ziekenhuis. Een maand voor het faillissement had hij zijn veertigjarig jubileum gevierd. Hij bereidde zich al voor om langzaam af te bouwen richting zijn pensioen, maar dat zit er niet meer in. Officieel is hij zijn baan kwijt. Tot hij ergens succesvol solliciteert, kan hij zich nog nuttig maken bij de veiling van zijn voormalige afdeling.

Bovendien helpt hij bij het uitdelen van patiëntendossiers. Het archief van het MC Slotervaart is het grootste hoofdpijndossier voor de curatoren.

Foto Olaf Kraak

De kelder

Het MC Slotervaart kende drie soorten patiëntendossiers: digitaal, papier en menselijk weefsel. In vijf kamers die de pers niet mag betreden ligt weefsel opgeslagen, zoals speeksel of uitstrijkjes, tot veertig jaar oud. „Er komen nog vijf tot tien verzoeken van andere ziekenhuizen per dag binnen voor weefsel van patiënten die ooit bij ons zijn geweest”, zegt Van Zanten. Voor dit biologische archief is een oplossing gevonden: het Amsterdamse UMC was bereid om de boel in beheer te nemen.

Een nog veel grotere plaag voor de curatoren huist in de kelder. Verstopt achter smalle gangetjes, een krakende houten trap af, staan honderdzestig groene kasten. Elke kast heeft zeventig vakken met patiëntendossiers. In totaal ligt er drie kilometer aan papier. Het is maar een deel: op twee locaties van bedrijven waarmee de curatoren samenwerken, liggen ook kilometers dossiers.

Patiëntendossiers behoren niet tot de verkoopbare boedel. Sterker nog: van de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO) moeten medische dossiers minstens vijftien jaar bewaard blijven, óók als iemand overleden is.

Verstopt tussen de hoge kasten, aan smalle tafeltjes zitten acht ingehuurde studenten en vier oud-medewerkers van het ziekenhuis. Vanwege het stof dragen ze handschoenen, sommigen mondkapjes. Hun taak: de dossiers uitpluizen om te zien wat binnen die vijftien jaar valt. Dossiers die ouder zijn, gaan via een container voor de ziekenhuisdeur naar de shredder. Deze fulltime uitzoekklus begon in januari. Inmiddels zijn 112 van de 160 kasten opgeschoond.

Wie neemt de verantwoordelijkheid over voor deze dossiers? De curatoren denken aan een stichting of ander ziekenhuis. Momenteel wordt overlegd met het ministerie van Volksgezondheid. „Een oplossing is binnen handbereik”, zegt Van Zanten.

In de tussentijd kunnen bezorgde oud-patiënten een kopie van hun dossier ophalen op de voormalige spoedeisende hulp. Ook een monsterklus, laat Van Zanten doorschemeren. „Toen bekend werd dat de zaak failliet ging, vroegen binnen een paar weken vierduizend mensen om een kopie van hun medisch dossier. Maar velen zijn al die usb’s die we voor ze hebben gemaakt nooit komen ophalen.”

Correctie (8 maart 2019): in een eerdere versie van dit artikel stond het veilinghuis vermeld als veilinghuis Troostmeester. Dit klopt niet, het veilinghuis heet Troostwijk. Hierboven is dit aangepast.