Gedroogde vruchtenschillen tegen de duurzaamheidsdip

Groen doen Elke week gidst NRC je richting een duurzaam leven.

Zondagavond, terwijl de regen tegen de ramen kletterde, rook mijn huis naar Zomerse Vakantiegeur. Dat was niet mijn eigen omschrijving, maar die van wasschillenfabrikant Seepje. Zelf vond ik het vooral ruiken alsof iemand een illegale lavendelplantage op mijn zolder was begonnen.

Wat zijn wasschillen, wilt u weten? Dat hangt ervan af aan wie u het vraagt. Volgens Jasper en Melvin, twee fotogenieke twintigers die ik aan de binnenkant van de verpakking tegenkwam, zijn het „superschillen uit de Himalaya”, afkomstig van de Nepalese vrucht Sapindus mukorossi. Die schillen bevatten saponine, een stof die in aanraking met water een zeepachtige substantie produceert. Jasper en Melvin vonden me een ‘washeld’, zo las ik. Was dat omdat ik bijdroeg aan een beter milieu, of omdat ik het aandurfde om de donkerbruine schillen in mijn wasmachine te stoppen?

Mijn nicht had me de schillen getipt, toen ik in een duurzaamheidsdip zat. Ik had haar net opgebiecht dat ik tóch een vliegticket had geboekt, waardoor mijn 1-jaar-niet-vliegen-voornemen was gereduceerd tot 0,5-jaar-niet-vliegen: een flinke knauw voor mijn klimaatkarma. Tot overmaat van ramp had ik mijn smartphone op non-actief gezet, waardoor ik niet kon meedoen aan de app Too good to go om voedselverspilling tegen te gaan. „En met de Klimaatmars op 10 maart ben ik er ook al niet”, fluisterde ik. „Al zou ik daar vast toch met tomaten worden bekogeld, vanwege mijn wangedrag.”

„Nee joh, dat zou zonde zijn van de tomaten!” zei mijn nicht opbeurend. „En bovendien maakt één mindere daad je nog niet tot vijand van het klimaat. Er is nog genoeg dat je kunt doen.”

Motiverende schillen

Zoals wassen met die schillen dus. Al stond ik daar eerst ook sceptisch tegenover – ik zag al voor me hoe de Nepalezen tientallen Boeings volstouwden met gedroogde vruchtenschillen. Maar vooruit, volgens de Seepje-website was het transport duurzaam, per biobrandstofgestookt schip vanuit India, dus ik gaf het een kans.

En warempel, terwijl ik de Vakantiegeurlakens (die redelijk schoon oogden) te drogen hing naast mijn Vakantiegeursokken en Vakantiegeuronderbroeken begon ik het allemaal weer wat zonniger in te zien. Ja, ik was nog ver af van mijn ideale duurzame zelf, worstelend met vliegschaamte en plasticstress. Ik was nog lang niet zo milieubewust als sommige vrienden. Maar in plaats van ontmoedigend kon ik dat ook als motiverend beschouwen. Van de weeromstuit boekte ik nóg een reis. Dit keer wél per trein.