Volgens de Lonely Planet heeft Nederland maar één culinaire belevenis

Reisgids Wat is volgens Lonely Planet dé culinaire belevenis in Nederland? Het staat in een nieuwe gids, met 500 ultieme ‘culi-bestemmingen’.

Foto Shutterstock

Het is de beste manier om een stroef lopende avond vlot te trekken. Vraag je tafelgenoten naar het lekkerste dat ze ooit gegeten hebben.

Dat kan een broodje filet américain zijn na negen maanden zwangerschap maar ook een portie gebakken rijst aan het einde van een jungletrip in een exotisch vakantieland. Patat na zwemles. Of de tomatensoep van hun moeder.

Of het eten lekker is, speelt een rol bij de ervaring, maar de omstandigheden waarin wordt gegeten zijn minstens zo belangrijk voor de herinnering. Met wie at je (vrienden, familie) waar at je (bovenop een bergtop, in een achterafsteegje van een slechte New Yorkse buurt) en op welk moment at je (na de bevalling, na een spannende ski-afdaling in een onverwachte sneeuwstorm, na welke ontbering dan ook).

Lonely Planet heeft een lijst gemaakt van 500 potentiële once-in-a-lifetime -eetervaringen: Ultieme culi-bestemmingen. Daarvoor zijn alle Lonely Planet -auteurs bevraagd. De inzendingen zijn daarna beoordeeld door een panel op hun culturele belang, de smaak van het gerecht en de sfeer van de locatie. Er staan geen sterrenrestaurants in – zo’n gids bestaat al. Het gaat vooral om lokale gerechten, gemaakt met lokaal verkrijgbare ingrediënten en er staat steeds een adres bij waar je het kunt eten. Soms ook een tijd van het jaar waarin het gerecht alleen verkrijgbaar is of het best gegeten kan worden. Ben je met Pasen op Kreta? Dan is het traditionele schapenkaaspasteitje Kalitsounia er misschien verkrijgbaar met vulling van de zachte schapenkaas Malaka.

Alleen in augustus, en dan nog met talloze restricties omgeven, mag in Nieuw-Zeelandse natuurparken gevist worden op de piepkleine zoetwatervisjes die er samen met ei, bloem en zout tot whitebait fritters worden gekneed (en daarna gebakken).

In de gids geven chefkoks, eetschrijvers en andere culinaire voorlopers ook nog hun persoonlijke eet-topvijf. Zo tipt een Australische chef een adresje in Kyoto, Japan, waar ’s winters beer geserveerd wordt. Topkok Elena Arzak noemt alle rauwmelkse schapenkazen uit Baskenland. Juist omdat de smaak verschilt per grasweide waarop de schapen hebben gegraasd.

Pijnlijk is wel dat Nederland maar één vermelding heeft in de gids. En dat is er ook nog eentje waar geen keukenbereiding whatsoever aan te pas komt. De gids prijst de ‘smaakexplosie’ die teweeg wordt gebracht door de wilde bosaardbei (Musk strawberry) zoals die onder meer groeit op de Utrechtse Heuvelrug. Enigszins verontrustend is dat de smaakbeschrijving in de gids nogal lijkt op de Wikipedia-tekst over het aardbeitje.

Dat Nederland maar één vermelding heeft, hoeven we ons overigens niet echt aan te trekken. Hoewel uitgebreid verantwoord, is elke selectie en rangschikking natuurlijk discutabel. Het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld staat met maar liefst 26 vermeldingen in de gids. Zes meer dan Italië, 21 meer dan Indonesië.

Maar, discutabel of niet, je kunt nu wel voordat je naar een vakantiebestemming gaat, kijken wat de lokale keuken er te bieden heeft. En natuurlijk zullen er mensen zijn die zeggen dat Lonely Planet ons met dit boek de kans ontneemt zelf iets te ontdekken – toch al een vervelend trekje van de geheel in surfjargon opgetrokken reisgids. Maar dat is makkelijk te voorkomen: koop de gids niet en ga zelf op onderzoek uit.

Lonely Planet, Ultieme culi-bestemmingen, de top 500 van beste eetervaringen. Uitgeverij Kosmos, 29,99 euro.