De Parijse modeweek was bourgeois en keurig

Modeweek De mode tijdens de Parijse modeweek was opmerkelijk klassiek. Chanel presenteerde de laatste door Karl Lagerfeld ontworpen collectie.

De modeshow van Chanel in Parijs, de laatste door Karl Lagerfeld ontworpen collectie.
De modeshow van Chanel in Parijs, de laatste door Karl Lagerfeld ontworpen collectie.

Een minuut stilte, en dan de stem van de ontwerper, een fragment uit een Franstalige opname voor een podcast die eindigde in het Engels: „Oh, het is alsof je in een schilderij loopt!”

Dinsdagochtend werd tijdens de Parijse vrouwenmodeweek voor het najaar de allerlaatste door Karl Lagerfeld ontworpen Chanel-collectie getoond. De ontwerper overleed 19 februari op 85-jarige leeftijd, en was een paar weken voor zijn dood nog aan het werk.

Buiten het Grand Palais stond het zwart van de toeschouwers die hoopten iets van de gebeurtenis mee te krijgen, maar het moesten doen met de aankomst van genodigden, die dit keer bijna allemaal van top tot teen in Chanel gekleed waren.

Lagerfelds schilderij was een sneeuwlandschap, compleet met levensgrote chalets. Het was vredig, maar niet het sterkste Chanel-decor. Het miste de ironie van bijvoorbeeld Lagerfelds supermarkt of het spektakel van de Chanel-raket, die daadwerkelijk opsteeg. Maar de collectie maakte dat, ondanks het wat sleetse wintersportthema, meer dan goed. De show begon met elegante pakken met wijde broeken van geruite tweed, met daarover jassen in een andere ruit. Over strakke broekjes tot net over de knie kwamen rokken in een andere tweed. Er waren, uiteraard, ‘Oostenrijkse’ breisels, puffa’s en snowboots, maar ook elegante capes over witte blouses, en sieraden en wijde witte pantalons in de stijl van Coco zelf. Een van de lieflijke ‘sneeuwbaljurkjes’ met een bolle, korte rok van tule en maraboe werd gedragen door Chanel-gezicht Penélope Cruz, in haar hand een enkele witte roos. ‘Heroes’ van David Bowie was het nummer waarmee de show sloot – en alle aanwezigen deden mee aan de staande ovatie. Vanaf nu zal Virginie Viard, Lagerfelds voormalige rechterhand, het overnemen.

Chanel is niet het enige huis dat bekend staat om de imposante decors. Louis Vuitton, dat traditiegetrouw de laatste show geeft van de Parijse vrouwenmodeweek, pakte dit jaar flink uit. In een tent op een grote binnenplaats bij het Musée du Louvre was de buitenkant van en het plein grenzend aan een ánder beroemd Parijs museum nagemaakt, het Centre Pompidou – tja, waarom een locatie afhuren als je die ook zelf kunt bouwen? Geestig was het wel, net als de collectie, een ode aan de subculturen van vóór het internet, een tijd waarin kleding een veel belangrijkere manier was om te laten zien wie je was en waar je stond. Modellen waren gekleed in een vrolijke en kleurrijke mix van invloeden uit de jaren zeventig, tachtig en vroege jaren negentig, inclusief de dramatische make-up van de late jaren zeventig en jaren tachtig: wijd uitstaande rokjes, grote, opstaande volants, smal toelopende leren broeken, en een oversized mouwloze jas van gewatteerde bloemetjeskatoen, grappige strakke leren mutsjes.

De modeshow van Louis Vuitton.

Maar de grootste verassing van de modeweek was de show van Celine, en niet alleen omdat het eerste model in een doorzichtige perspex doos (een kleedkamer? een etalage?) stond die langzaam uit de nok van de speciaal voor de gelegenheid opgetrokken tent naar beneden kwam.

Een half jaar geleden debuteerde Hedi Slimane bij het huis, met vooral korte, zwarte, decadente jurkjes voor jonge en magere nachtvlinders. Precies het soort kleren dat hij al jaren voor zijn vorige werkgever Saint Laurent had gemaakt, en het grootst mogelijke contrast met de even vrouwvriendelijke als vernieuwende visie van zijn voorganger, Phoebe Philo. De collectie werd, om het voorzichtig te zeggen, niet unaniem lovend ontvangen, en op Instagram floreerde al snel de Old Céline-beweging .

Lees ook: Van kuis naar kort, dat valt niet goed bij de liefhebbers van Céline

Het model dat uit de transparante doos stapte, droeg een conservatieve wollen broekrok, een blazer, witte blouse en laarzen, en zelfs een shawl om haar hals. De show bestond verder vooral uit een variatie op die outfit: broekrokken en rokken tot net over de knie, jasjes, witte blouses (soms onder een trui), meestal van sober gekleurd katoen en wol, een enkele keer bezet met goudkleurige pailletten, af en toe afgewisseld met een – eveneens keurige – jurk, of een strakke jeans in laarzen tot op de dij.

Slimane was teruggegaan naar Old Céline, maar dan wel het echte oude Céline – het merk zoals het er uitzag in de jaren zeventig, toen oprichter Céline Vipiana nog aan het roer stond en het nog geen radicaal modemerk was, maar een sportief, nogal behoudend vrouwenlabel.

Van links naar rechts: Chanel, Celine en Louis Vuitton.

De collectie was veel meer dan alleen een opgestoken middelvinger naar alle ‘haters’ van zijn Celine (tegenwoordig geschreven zonder accent aigu op de e). Slimane wist de degelijke kledingstukken begerenswaardig te maken. Belangrijker nog: hij legde de vinger feilloos op de belangrijkste trends van het seizoen: een terugkeer naar een klassiek, keurig, damesachtig beeld – bourgeois, om het in het Frans te zeggen.

Geen sneakers meer

Daarin past ook dat de sneaker zo goed als verdwenen was, maar laarzen tot op of over de knie daarentegen volop te vinden waren. Jeans en sportkleding hadden plaatsgemaakt voor jurken, rokken en pakken. Logo’s en teksten waren mondjesmaat te vinden – zelfs bij Off-White, het merk van Virgil Abloh, die op de ontwerpen van zijn eigen lijn (hij is ook verantwoordelijk voor de mannenmode van Louis Vuitton) zo graag de merknaam alsook ironische, tussen aanhalingstekens geplaatste woorden drukt . Een beetje sport zat nog wel in zijn vrouwencollectie voor komend najaar – autosport was het overkoepelende thema – maar vooral was er opvallend veel klassiek getinte kleding zoals een elegant, deels satijnen pak en een jurk met een ‘pussy bow’. De show eindigde met een paar monumentale avondjurken – ook een trend dit seizoen, waarschijnlijk in gang gezet door Valentino, dat vorig jaar als eerste zulke statige, maar modern uitgevoerde creaties liet zien.

Het Belgische experimentele cultlabel Y/project had geweldige ontwerpen in dat genre, zoals een witte satijnen strapless jurk waarin de armen geheel verdwenen, en ook ontwerper Glenn Martens speelde met klassiek, zoals met gedessineerde jurken met strikceintuurs, die toch weer net heel anders dan anders waren gesneden. Mooi waren de naar voren gekantelde schouders in veel van zijn ontwerpen. Meer ontwerpers experimenteerden dit seizoen met schouders: breed, opstaand, puntig – als het maar aanwezig was. Bij Givenchy waren er bijvoorbeeld pakken met geraffineerd ronde schouderpartijen.

Lees ook dit interview met Dries Van Noten: ‘Ik ben zot van mode, maar soms weet ik echt niet meer waar ik naar aan het kijken ben’

Het Franse merk Lemaire voert al jaren zijn eigen koers met bijzonder gesneden, maar vrij rustige en tijdloze collecties voor vrouwen en mannen (die sinds een paar seizoenen samen worden getoond). Met name de vrouwencollectie voor komend najaar was een van de beste die het huis heeft laten zien, en viel precies in de ingetogen sfeer voor komend najaar, zonder daarvoor rechtstreeks terug te hoeven grijpen op het verleden. Sluike tricot jurken kwamen bijna tot op de grond, grote pofmouwen maakten van een deux-pièces iets nieuws en moderns, een jas kreeg extra pit van een flinke puntkraag.

Off-White, Y/Project en Lemaire.

Het accessoire voor komend najaar lijkt, geheel indachtig de keurige stemming, een hoed te worden. Hoeden waren er onder meer bij Chanel, Valentino, Ann Demeulemeester. En bij Nina Ricci, het Franse modehuis waar het Nederlandse duo, tevens stel, Rushemy Botter en Lisi Herrebrugh debuteerde. Samen hebben ze sinds een paar jaar mannenmodelabel Botter, dat zich onderscheidt door een kleurrijke, speelse aanpak – denk aan een opblaasvis als hoofddeksel, super oversized jasjes, tot op de grond reikende gekleurde linten.

Hun allereerste vrouwencollectie had speelse elementen, zoals een op een badpak gestikte grote jas en de hoedjes, die waren gebaseerd op de knop van een parasol – allebei verwijzingen naar Botters jeugd op Curaçao. Wijd uitstaande jasjes en blouses opgebouwd uit vele laagjes witte zijde waren knap geconstrueerd, en de vaak terugkomende combinatie van zwart met een knalkleur was fris. Het geheel deed, in lijn met de trend, lekker bourgeois aan . Wat nog wel miste, was de durf van hun mannenlijn. Zoals je wel vaker ziet bij een debuut van een relatief onbekende ontwerper bij een beroemd huis, was het aan de voorzichtige kant.

Uit de tuin van Dries Van Noten

Dries Van Noten bleef, zoals dat heet, dicht bij zichzelf. In zijn eigen, inmiddels beroemde tuin, om precies te zijn. Zijn show opende met een paar geheel in grijze krijtstreep uitgevoerde varianten op het pak, maar het duurde niet lang voor bloemdessins – foto’s van bloemen, vooral rozen, uit zijn tuin – op uitgesproken kleuren (aubergine, fel pastelgeel, zonnebloemgeel, paars) de overhand kregen. Van Noten had de bloemen half oktober, toen het verval al een beetje had ingezet, laten fotograferen wat de dessins iets melancholieks gaf.

Model wears an outfit , as part of the women s ready-to-wear winter 2019 2020, women fashion week, Paris, France, from the house of Dries Van Noten
Givenchy, Nina Ricci en Dries Van Noten.

In de show werden soms behoorlijk schurende combinaties gemaakt van kleuren en dessins, maar individueel waren de kledingstukken stuk voor stuk prachtig. Van Notens varianten op de hoge en hooggehakte laars – in fraaie tinten als lila, babyblauw en heel zacht groen, soms versierd met een paar goed geplaatste bloemen, soms gemaakt van satijn, hoorden tot de beste die in Parijs voorbij kwamen.