Opinie

Van Huys naar Kroon

Frits Abrahams

Nederland was even in shock. Meewarige gezichten in de talkshows, uitvoerige analyses in de kranten, een lopend vuurtje op de sociale media. Het was alsof de premier in opspraak was gekomen vanwege een schimmig zedenschandaaltje. Of, nog fruitiger, Wilders bleek Baudet te chanteren met pikante foto’s.

Maar nee, de werkelijkheid was veel saaier. Het ging alleen maar om Twan. Volgens de een had hij te veel Patty Brard in zijn programma gestopt, volgens de ander juist te weinig Patty Brard. Hoe het ook zij, Twan moest stoppen omdat zijn slechte programma slecht bekeken werd. Dat viel op, want slechte programma’s worden meestal goed bekeken.

Zou er ook zo veel gedoe zijn geweest als Albert Verlinde dat programma bij RTL had gemaakt? Ik vermoed dat niemand daarvan had opgekeken. Alle heisa had veel te maken met de persoon van Huys. In de storm van reacties viel zowel leedvermaak als compassie te bespeuren. Leedvermaak bij rechts Nederland dat een ex-icoon van de publieke omroep van zijn voetstuk zag vallen, compassie bij links Nederland dat de vakman van Nieuwsuur deze afgang niet gunde.

Daartussen zat de neutrale kijker die dacht: kunnen we het weer eens over een relevant onderwerp hebben? Die kijker zal nog even geduld moeten hebben, want eerst dient de kwellende vraag te worden beantwoord: wie gaat Twan opvolgen? Beau, zei een deskundige. Paul, zei een andere deskundige. Voorlopig hoeven we ons in Nederland niet te vervelen.

Zelf voelde ik, net als die neutrale kijker, leedvermaak noch compassie. Het is nooit leuk om iemand die goed was in zijn vak te zien falen, maar ik heb begrepen dat hij op een vorstelijke afvloeiingsregeling kan rekenen. Bovendien neem ik aan dat hij door de publieke omroep weer in genade zal worden teruggenomen.

Het was frappant hoe zulk non-nieuws rond Huys het echte nieuws naar de achtergrond kon duwen. Zo lieten de talkshows maandag de zoveelste affaire rond Marco Kroon rusten (ook het NOS Journaal was zeer terughoudend), terwijl duidelijk was dat zich een nieuw schandaal rond Nederlands grootste held aandiende.

Kroon zou een politieman een kopstoot hebben gegeven nadat hij betrapt was op wildplassen tijdens het carnaval in Den Bosch. Het verweer van Kroon was, zoals gebruikelijk, dermate warrig dat het me weer grote moeite kostte om hem te geloven. „Voor zover hij zich kan herinneren is het niet gebeurd”, liet zijn advocaat weten. Wel gaf de advocaat toe dat Kroon op straat stond te plassen „en het niet kon stoppen”.

Kroon zelf zei dat hij „er ontzettend van baalde dat dit allemaal was gebeurd”. Hij baalt er dus van dat er iets is gebeurd dat hij zich niet kan herinneren. Ook liet hij weten dat hij „niet de intentie had” de agent te verwonden; dat kan hij zich kennelijk nog wél herinneren. Straks probeert hij ons nog wijs te maken dat hij alleen een ‘kopstoot’ heeft gedrónken.

Bezit van stroomstootwapens, een verzwegen liquidatie in Afghanistan, wildplassen, al dan niet met kopstoot – ik denk niet dat prinses Beatrix nog met veel plezier de beelden terugziet waarop ze als koningin de trotse Kroon zijn Willems-Orde opspeldt.

Als Twan Huys nog steeds Nieuwsuur zou doen, zou ik vanavond graag een interview van hem met Kroon zien.