Recensie

Iedereen gaat voorbij in ‘Magic Palace Hotel’

Strip ‘Magic Palace Hotel’, van de Franse tekenaar Fred, bestaat uit een reeks bizarre ontmoetingen. De dialogen zijn kostelijk, de tekeningen speels maar het verhaal mist ontwikkeling.

Scène uit het besproken album.
Scène uit het besproken album. Fred, Uitgeverij Hum!

Onderweg naar kamer 37.212.417 hoort de eenzame reiziger dat er in het Magic Palace Hotel zelden mensen zijn die vinden wat ze zoeken. De stille man, gehuld in een lange jas met vliegenierspet, dwaalt dan al een tijdje rond door eindeloze gangen met willekeurige kamernummers. De hotelgasten die hij spreekt kunnen niet helpen, zij hebben allemaal hun eigen halfgare sores die ze ongevraagd met hem delen.

Dit is de absurde en magische wereld van de Franse tekenaar Fred (pseudoniem van Frédéric Othon Théodore Aristides, 1931 – 2013). De oudere striplezer kent hem wellicht nog van de stripserie Philémon, die in de beginjaren 1970 in het stripblad Pep stond. Deze maand verschijnt het zeventiende en laatste deel van die reeks, die daarmee voor het eerst compleet in het Nederlands is uitgegeven. Dankzij de heruitgave van Philémon is het werk van Fred hier opnieuw in de belangstelling geraakt.

Het nieuwe werk Magic Palace Hotel bestaat uit een reeks bizarre ontmoetingen. Het is de kracht van het verhaal en de zwakte tegelijk: het gekke van de gasten en de onmogelijkheid van de omgevingen zijn prachtig verteld en hilarisch uitgebeeld, maar ze doen er wezenlijk niet toe. De zoektocht is geen puzzel, er wordt niets ontrafeld. Er is geen wit konijn zoals in Alice in Wonderland, waarmee het werk van Fred vaak vergeleken wordt: hier zijn de personages voorbijgangers, inclusief de flegmatieke reiziger zelf. Eerder neigt het naar die andere magische stripklassieker, Little Nemo in Slumberland van Winsor McCay. In beide gevallen gaat het uiteindelijk om de belevenis, niet om een verhalende noodzaak. Maar waar Nemo iedere morgen tenminste naast zijn bed wakker wordt, kan de reiziger het zijne maar niet vinden.

Magic Palace Hotel is als verhaal loszandig. De dialogen zijn kostelijk, de tekeningen speels en een tikje duister, maar toch. Wie Freds charmante werk in alle glorie wil leren kennen, vindt meer verhalende diepgang en poëtische voldoening bij Philémon .