Recensie

Recensie Muziek

Geweldig huwelijk tussen poëzie en precisie

New Atlantis klinkt als een Drexciya-album, maar is de titel van een roman die filosoof Francis Bacon in 1626 schreef over de toekomst van muziek. De mystiek van een nieuwe wereld die daaraan kleeft, past precies bij Efdemins laatste album. De Berghain-dj maakt al jaren zacht deinende, uitgeklede techno die een geweldig huwelijk is tussen poëzie en precisie. Nu durft hij die schitterende eenvoud aan te vullen met experiment. Hij opent met flarden van een achttiende-eeuwse hymne, alsof een religieuze reisleider je trip naar het verleden inkleedt. Op ‘A Land Unknown’ hoor je zware Keltische synthesizerdrones à la James Holden en een lyrische fluit schettert op altaarstuk ‘Temple’. Maar er zijn ook subtielere vormen van experiment zoals belletjes (‘Good Winds’) en atonale geluiden. ‘The Sound House’ sluit af met gamelanspel en een passage uit Bacons boek. Efdemins rituele ervaring blijft keurig gestileerd als een kunstinstallatie die je bekijkt op afstand.