Recensie

Sombere taxi-ritten in Sofia

Drama De Bulgaarse speelfilm ‘Posoki’ schetst een somber beeld van het leven in Sofia aan de hand van zes taxichauffeurs.

Priester klust bij als taxichauffeur in ‘Posoki’.
Priester klust bij als taxichauffeur in ‘Posoki’.

Sofia gezien door de ruiten van zes taxi’s in Posoki levert behoorlijk deprimerende beelden op: goktenten en hoogbouw waartussen hoeren en agressieve dronkelappen rondstruinen. De mozaïekfilm volgt zes taxichauffeurs en de ontmoetingen die ze hebben met klanten. Zo wordt duidelijk dat ook de toekomst van de Bulgaarse hoofdstad er grauw uitziet.

De film van regisseur Stephan Komandarev speelt zich grotendeels af tijdens één nacht. Enkele uren eerder zijn bij een taxichauffeur de stoppen doorgeslagen, als een corrupte bankier hem geen geld wil lenen. Hij trekt een pistool en schiet de man dood. Nieuwsberichten en praatprogramma’s waarin zijn extreme actie wordt besproken klinken op de autoradio’s van rondrijdende collega’s. De reacties zijn vaak begripvol. Als kijker begrijp je al snel hoe dat komt. Veel Bulgaarse taxichauffeurs zijn eigenlijk leraren, ondernemers of priesters die simpelweg niet kunnen rondkomen van hun voltijdse dagwerk.

De nachtelijke ontmoetingen in Posoki zijn soms poëtisch en veelzeggend, zoals wanneer een vrouwelijke bestuurder tegen een hartchirurg opmerkt dat het land een nieuw hart nodig heeft. Zijn reactie: „Je redt mensen, geen lijken.” Treffend detail: de chirurg staat op het punt te emigreren.

Regisseur Komandarev heeft vast willen leggen wat er allemaal mis gaat in zijn land in zijn vierde speelfilm. Maar niet al het acteerwerk en alle gesprekken in Posoki zijn even sterk. Geregeld voelen de situaties en dialogen gekunsteld of clichématig aan. De rauwe beelden beklijven daardoor na verloop van tijd minder.