Recensie

Broos maar vol levenslust

Misdaadfilm Clint Eastwood schittert als een drugskoerier op hoge leeftijd in het bitterzoete ‘The Mule’.

Earl Stone (Clint Eastwood) onderweg als drugskoerier in ‘The Mule’.
Earl Stone (Clint Eastwood) onderweg als drugskoerier in ‘The Mule’.

Voor bewonderaars van Clint Eastwood – en wie is dat niet? – is The Mule een waar genoegen. Elf jaar na Gran Torino , waarin Eastwood macho-man op leeftijd Walt Kowalski speelde, verschijnt Eastwood toch nog een keer voor de camera als acteur in een van zijn eigen films. Scenarist Nick Schenk, die eerder Gran Torino voor hem schreef, tekent nu ook voor The Mule.

Eastwood speelt Earl Stone: een man die nooit veel naar zijn gezin omkeek en zich liever met zijn werk bezighield: het kweken van daglelies. Dat zijn schitterende bloemen, die maar kort bloeien; een duidelijke metafoor voor de eindigheid van het bestaan. Als zijn bedrijf aan de rand van de financiële afgrond staat, dient zich een manier aan om toch geld te verdienen: drugstransporten rijden voor de Mexicaanse drugsmaffia.

Een man op leeftijd zonder strafblad zal de politie niet snel verdenken. Dat is interessant voor de criminelen, al blijkt de eigenzinnige oude man een onvoorspelbare werknemer te zijn. Het verhaal is gebaseerd op een artikel in The New York Times over zo’n hoogbejaarde drugskoerier.

Zo ontrolt zich een prettig meanderende, ontspannen roadmovie. Eastwood krijgt de kans om misschien voorspelbare, maar amusante grappen te maken over hedendaags ‘correct’ taalgebruik, mobiele telefoons en andere modernistische verschijnselen waar hij weinig mee opheeft. Dat werkt ook als zijn grappen niet echt briljant zijn, omdat Eastwood de grappen zo mild en ontspannen brengt.

Lees ook een portret van de hoofdrolspeler van ‘The Mule’: Clint Eastwood doet veel met weinig

Was Eastwood in Gran Torino al een oude man, in The Mule speelt hij echt een hoogbejaarde. Eastwood probeert ook helemaal niet om daar iets anders van te maken. Hij beweegt nog gracieus, maar oogt broos. Hij grijpt niet meer naar een revolver en gebruikt ook zijn vuisten niet in The Mule. Dat zou ook lichtelijk absurd zijn.

Ondertussen gaat The Mule – bij al het gebrek aan pretenties – stiekem toch over ernstige zaken als het onherroepelijk verstrijken van de tijd, spijt en oud zeer in de familie. Maar The Mule straalt toch bovenal een aanstekelijk soort levenslust uit. Dit is een film als een fraai uitgesponnen improvisatie op het thema van een bitterzoete ballad, gespeeld door een van die virtuoze jazzmuzikanten die Eastwood zo bewondert.