Brieven

Brieven

Oorlogsmidadigers

Kampbeulen

Nationaal Archief weigert kampbeulen op te sporen is de tendentieuze kop boven een artikel over het opsporen van oorlogsmisdadigers (28/2).Het Nationaal Archief weigert – mijns inziens terecht – inzage te geven in mogelijk privacygevoelige dossiers, omdat het archief geen opsporingsinstantie is. Bovendien is het onrealistisch om langs deze weg oorlogsmisdadigers te achterhalen. Journalist Arnold Karskens wil 300.000 dossiers onderzoeken. Wat denkt hij aan te treffen? De dossiers bieden veel bijzondere informatie, maar de kans dat iemand al bladerend de naam, leeftijd, oorlogsmisdaad en huidige verblijfplaats van een ‘kampbeul’ tegenkomt, is nihil. Als Karskens iets vervolgingswaardigs wil vinden, zal hij met namen en verdenkingen moeten komen, én met aanwijzingen dat de betroffene niet al zeventig jaar geleden is veroordeeld en nu van zijn pensioen geniet. Een uitdaging. Er leven nog zo’n 5.000 Nederlandse mannen van 95 jaar en ouder; jonger kan een oorlogsmisdadiger niet zijn. Hoeveel politieke delinquenten zitten daartussen? Honderd, tweehonderd, schat ik. Mannen die in de oorlogsjaren een verantwoordelijke positie bekleedden, zijn allang dood. Wellicht zit ergens in een verzorgingshuis nog een oud-bewaker van kamp Amersfoort of Vught, maar dat is niet per definitie een ‘kampbeul’. Bovendien heeft hij zijn straf waarschijnlijk al lang geleden uitgezeten. Overlevenden en nabestaanden namens wie Karskens en zijn advocaten zeggen te handelen, worden blij gemaakt met een dode mus. Hun actie is ergerlijke aandachttrekkerij, en het valt te hopen dat de Raad van State het Nationaal Archief gelijk geeft bij zijn weigering om medewerking te verlenen aan deze doelloze exercitie.

Seksisme (1)

Goede bedoelingen

Ik krijg steeds vaker het gevoel dat goedbedoelde zaken ervaren worden als seksistisch of discriminerend terwijl ze niet zo bedoeld zijn (Ik kan zélf mijn jas wel aantrekken, 2/3). Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik me prima kan vinden in de voorgestelde oplossingen. Voor mannen die willen staan, heeft elk toilet urinoirs waar je heerlijk staand kunt plassen. En die gebruiken nog een stuk minder water ook.

Seksisme (2)

Misschien helpt het Alma Mathijsen om naar het buitenland te gaan en zich in te zetten voor vrouwen die geen recht of bescherming hebben. Dat plaatst het verschrikkelijke, ondraaglijke gedoe met hulpvaardige mensen (vooral mannen) in ander perspectief. Ook als man krijg ik regelmatig een toegeschoten hand om me te helpen. Kennelijk sta ik dan hopeloos te klunzen. Een vriendelijk ‘dank je wel, maar het lukt wel’ werkt goed. Toch fijn denk ik dan, dat er behulpzame mensen zijn.

NS

Prijsverhoging in spits

Sinds 1973 gebruik ik de trein om naar mijn werk te gaan. Steevast op tijdstippen waarop ook mijn collega’s in de trein zitten. De eerste decennia van mijn leven stapte ik in treinen met een restauratiewagen voor ontbijt en verse koffie, en waren er zelfs in de tweede klasse altijd voldoende zitplaatsen. Ik heb vele ‘moderniseringen’ meegemaakt: afschaffen van restauratiewagens, luxere stoelbekleding, opleuken van stations om de beleving van de wachttijd te bekorten . Ook nieuw: folders met aanbiedingen om goedkoper van films, lunches, en modeshows te genieten . De NS lijkt het belangrijker te vinden me naar een museum en verrassende restaurants te vervoeren, dan me een betaalbaar en kwalitatief alternatief te bieden voor woon-werkverkeer met vervuilende auto’s over brede asfaltwegen.

Correcties/aanvullingen

Ivf in Polen

In het artikel Ivf in Polen? ‘Werk van satan’ (4/3, p. 4) werd Wroclaw een ‘zuidoostelijke stad’ genoemd, terwijl de stad zuidwestelijk ligt.

Daarnaast werd geschreven dat ‘een gemiddeld huishouden een inkomen van zo’n 360 euro per maand heeft’. Dat moet het inkomen per persoon zijn.