Brieven

Brieven

In het artikel ‘Wij gaan voor je zorgen. Maar hoe?’ (NRC, 2/3) beschrijven de auteurs de problemen in de jeugdzorg. Als een calamiteit plaatsvindt is de standaardreactie ‘Dit nooit meer! De hulp moet eerder, sneller en beter!’ Instanties kunnen echter niet voorkomen dat er calamiteiten plaatsvinden of dat kinderen opgroeien in schrijnende omstandigheden. Er zijn nu eenmaal broze ouders die begrijpelijkerwijs geen open kaart spelen met Jeugdbescherming. En voor veel kinderen met problemen bestaat eenvoudigweg geen effectieve behandeling. Recent wetenschappelijk onderzoek laat zien dat het effect van psychologische hulpverlening aan jongeren vaak beperkt is.

Aan gezinsbeschermers wordt dus een onmogelijke opdracht gegeven, terwijl voor hen tegelijkertijd de dreiging van klachten en zelfs strafrechtelijk vervolging aanwezig is. Het mag geen verbazing wekken dat een kwart van de professionals binnen een jaar afhaakt. Hoe deze situatie te veranderen? De oplossing is even simpel als pijnlijk. Laten we met z’n allen vaststellen dat jeugdhulp maar beperkte mogelijkheden heeft, dat we helaas niet kunnen voorkomen dat –hoe verdrietig ook – een aantal kinderen in slechte omstandigheden opgroeit en dat calamiteiten niet te voorkomen zijn. Wie het als eerste aandurft deze boodschap te verkondigen zal het ongetwijfeld zwaar te verduren krijgen. Maar dat is wel degene die de jeugdzorg gaat redden.


Arts-gezinstherapeut en onderzoeker in de ggz