Ninja Nanny vecht tegen bekakte vooroordelen

Jeugdserie Ninja Nanny is gisse en satirische jeugdserie over het pubermeisje Hunter dat opgroeit in ‘Gooidorp’, een parodie op modern Nederland. Zij heeft meer aan de vechtsportlessen van haar nanny dan aan haar drukke ouders.

Denise Aznam als de Ninja Nanny.
Denise Aznam als de Ninja Nanny. Foto AvroTros

Een van de verborgen parels op de Nederlandse televisie is de 10-delige jeugdserie Ninja Nanny, die op dit moment loopt. Eigenlijk alles aan deze eerste Nederlandse superheldenserie met een meisje in de hoofdrol is leuk. Het originele basisidee, het spannende en humoristische script (van Sia Hermanides en Alieke van Saarloos), de soms stripachtige vormgeving en de acteurs die, van jong tot oud, met verve spelen. Je zou haast zeggen: ‘Ninja Nanny’ is on-Nederlands goed, maar dat doet de serie geen recht. Omdat die gaat over opgroeien (en opvoeden) in een modern, divers Nederland, inclusief het koloniaal verleden.

Er wordt ook geestig modern in gescholden en gevloekt – wat de serie vrolijk eigentijds maakt. Het is niet iets voor tere zieltjes.

‘Quinoa-kut’

Hoofdpersoon is Hunter, puber, die vanuit een armere wijk terechtkomt in een bekakt Goois dorp, omdat haar jonge moeder (Eva van de Wijdeven), van oorsprong patatkraamuitbaatster, getrouwd is met een succesvolle Surinaams-Nederlandse voetballer Stanley de Jong (Edwin Jonker). De serie begint als Hunter en familie, inclusief pasgeboren halfbroertje, arriveren in Gooidorp. Er staat ineens een nanny op de stoep van hun nieuwe villa: Farah, een Indonesische (Denise Aznam). Hunter, fantastisch bokkig gespeeld door Gina Spadaro (bekend van Voetbalmeisjes) wordt direct door agressieve hockeymeisjes dwarsgezeten, omdat ze uit een achterstandswijk komt. De leraar begroet de klas met „Goedemorgen jongens, meisjes en LGBTQ-plus”. De hockeymeisjes belagen Hunter na schooltijd, op weg naar huis, in het bos. „Je stinkt, patatpot!” aldus Christa, de aanvoerster. „Je stinkt zelf, quinoa-kut”, antwoordt Hunter. Haar keel wordt met een hockeystick dichtgedrukt, als ineens uit de boom een in het zwart gehulde gedaante springt die met sierlijke Aziatische vechtsport-moves de hockeymeisjes uitschakelt. Hunter ziet later dat de nanny haar keukenmes net zo ronddraait als de ninja eerder in het bos de hockeysticks dreigend liet ronddraaien tegen de hockeymeisjes. Inclusief begeleidende suizende swoesj-geluidjes.

Pencak silat

Nanny blijkt de ninja. Hunter neemt haar in vertrouwen en wil ook de superhelden-moves leren. Farah geeft les in pencak silat, de Indonesische vechtsport gebaseerd op jungledierenbewegingen. Niet als een superheld vechten, maar beheersing, „wachten, luisteren, kijken…” en je eigen zwakte en kracht kennen is het belangrijkste. Met haar lessen neemt nanny Farah in feite de opvoeding van Hunter voor haar rekening. Beiden vormen een geheimzinnig ninja-team, dat in het zwart gehuld hulp gaat bieden aan Hunters enige schoolvriend, de androgyne Joachim. Die dreigt met zijn oude opa, oud-Indische planter (John Leddy) uit hun oude villa gedreven te worden, door een valse Gooidorpse vastgoedmagnaat, vader van hockeymeisje Christa. Die vastgoedman, gespeeld door Bas Keijzer, is met zijn ‘Make Gooidorp Safe Again’-knokploeg, een aardige Hollandse satire op Donald Trump. De gezins- en opvoedperikelen bij Hunter thuis nemen nog toe als ook nog de Nederlands-Surinaamse ex van Stanley opduikt, en hun beider kind bij Hunters nieuwe familie dumpt.

De problemen van een opgroeiende puber, de spanning tussen boos en bekakt wit Nederland en gekleurd Nederland, de celebrity-cultuur, opvoedperikelen, politieke satire: het wordt allemaal met pit, geestig en spannend in beeld gebracht. De koloniale erfenis is subtiel verweven, onder meer in de zwarte ‘ninja’-outfit van Ninja Nanny en Hunter. Die zwarte verhulde dracht stamt namelijk uit de tijd dat Indonesische pencak silat-strijders in het geheim ’s nachts trainden, omdat de Nederlandse koloniale overheid de oude vechtsport verbood. Ninja Nanny is een fantastische, gisse en spannende topserie. Je begrijpt niet waar alle gekreun vandaan komt, dat ze in Nederland geen kwaliteits-tv kunnen maken.

Update: de namen van Sia Hermanides en Alieke van Saarloos, schrijvers van de serie, en de Trumpparodie en opvoedperikelen, zijn toegevoegd.