Moederliefde in DWDD? Dit leek meer op angst

Zap Piet van der Molen bewaarde zijn overleden moeder en incasseerde zo haar AOW. De Wereld Draait Door deed alsof dat een prachtig verhaal is.

De Limburgse zonderling Piet van der Molen in DWDD.
De Limburgse zonderling Piet van der Molen in DWDD.

Mensen doen vreemde dingen. Of preciezer: mensen doen dingen die andere mensen vreemd vinden en vaak afkeuren. Woensdag kreeg De Wereld Draait Door op Twitter de wind van voren wegens een item over Piet van der Molen, een Limburgse zonderling die na het overlijden van zijn 91-jarige moeder zweeg tegen de autoriteiten. Anderhalf jaar bewaarde hij haar lichaam thuis in een zelfgemaakte kist. Raam open tegen de luchtjes.

Zijn moeder had het zelf bedacht: zo kon Piet (die nooit heeft gewerkt) van haar doorlopende AOW de katten te eten geven. Uiteindelijk werd het bedrog ontdekt; nu hangt Van der Molen een gevangenisstraf boven het hoofd wegens het verbergen van stoffelijke resten en hij moet al die AOW terugbetalen.

Van der Molen zat aan tafel met Joris van Casteren, die een boek over de zaak schreef. De online kritiek op DWDD behelsde vooral dat Van der Molen niet ter verantwoording werd geroepen voor zijn gedrag. Waarom kreeg hier een oplichter een podium? Dat leek mij overdreven, er zijn ernstiger fraudeurs op tv, maar vrolijk werd ik toch niet van de uitzending.

Dat kwam door de nadruk die lag op hoe geweldig het verhaal was. Het ging over de bizarre moederliefde van Van der Molen (die haar nooit had tegengesproken) en er waren details over hoe het lichaam was gaan ontbinden.

Ik hoorde geen verhaal over (moeder)liefde, maar over angst. De hulpeloosheid van Piet na, en vast ook vóór, de dood van zijn moeder was schrijnend. Van Casteren had de neiging het woord te nemen namens Van der Molen, die daardoor steeds meer een personage werd. Ik hoorde „Nu lachen we erom, maar…” – in mij was het nog geen moment opgekomen om te lachen.

Meer vreemde mensen – of preciezer: mensen die door andere mensen vreemd worden gevonden en afgekeurd – zag ik bij de RTL-streamingdienst Videoland. Daar worden steeds meer documentaires gemaakt, veelal over opwindende misdaadzaken, maar in de film die ik zag werd niet geschoten.

Integendeel. Binnen een minuut waren er acht kusjes op de mond gegeven door mensen in groepjes van twee, drie of zelfs vier. Zoet en lief, zoals je het peuters ziet doen in de crèche, maar dit waren volwassen mensen die hun liefde anders organiseerden dan in duo’s. De documentaire Polyamorie is breed opgezet, met ervaringsdeskundigen en wetenschappers. De film is duidelijk gericht op hoogopgeleiden. Terwijl SBS achter de grote namen van de sterrenshows aan zit, is RTL bezig het assortiment van Videoland te verbreden – het wil immers concurreren met rijke buitenlandse streamers.

Polyamorie was de moeite waard. Er waren veel pijltjes en hartjes in beeld om de organogrammen van deze liefdes te schetsen. De liefdesgroepen waren meestal rondom een vrouw ontstaan, waarbij de mannen met wie zij een relatie had, soms dan ook weer op elkaar waren gevallen. Soms waren er kinderen. Ik wist niet zeker hoe gelukkig alle mensen aan zo’n polyamoureuze constellatie waren, maar bij Bed and Breakfast denk ik ook wel eens dat een van de partners het liefst alleen op het logeeradres zou achterblijven.

Een verbazingsfilm voor de mono-amoureuze kijker dus. Want toen twee leden van een polyamoureus kwartet een huwelijksachtige ceremonie hielden, sloeg bij mij de conceptverwarring wel een beetje toe. Al werd ik meteen weer vertederd door de wijze waarop iedereen vervolgens met de gevoelens van alle anderen rekening probeerde te houden. Bij het zien van al die liefde moest ik toch ook weer aan die eenzame Piet van der Molen denken.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.