Recensie

Eliza: van commerciële pop naar steengoede soul

Pop Tien jaar geleden brak Eliza door met suikerzoete picknickpop, maar de gewezen musicalster bewijst in de Melkweg een ongekend talent te hebben voor soul.

Eliza tijdens een optreden in Londen in oktober 2018.
Eliza tijdens een optreden in Londen in oktober 2018. Foto Joseph Okpako

Ergens is het gek dat we van het debuutalbum van een zangeres van het kaliber Jorja Smith of H.E.R. niet meer hebben gehoord. Maar A Real Romantic (2018) is ook niet echt het debuut van de Britse soulzangeres Eliza (voorheen Eliza Doolittle). Je kent haar misschien van Disclosure-hit ‘ You & Me’ of van ‘Pack Up’ (2010). Toen maakte de zangeres uit Londen nog luchthartige ‘doo-wop picknick-pop’ en ging ze gekleed in lakleren hoge gele laarzen.

Nog steeds heeft ze wat van Christina Aguilera qua looks – een burlesk rijgkorset op een wijde trainingsbroek, het haar in dunne vlechtjes – maar ze dumpte haar label en zingt al lang niet meer zo pop. Ze heeft haar ongelofelijke talent op de meest natuurlijke, verleidelijke en meeslepende wijze omarmd.

Dankzij minimale arrangementen – haar band bestaat uit niet meer dan een drummer, bassist en twee achtergrondzangeressen – staat haar geweldige stem centraal. Als een vogel die omhoog en omlaag langs de afgronden scheert, vleugels trillend op de warme lucht, beweegt ze croonend langs de toppen van de toonladders, messcherp en met ongelofelijk veel kracht.

De nummers gaan over liefde en seks. Je hoort het verlangen als ze uithaalt in de klassieke r&b-track ‘ All Night’ maar nooit op een hijgerige manier. De zangeres die begon in musical Les Misérables, creëert de intimiteit van een donkere jazzclub, met hoge uithalen en veel vibrato. Ze wordt perfect aangevuld door de warme harmoniezang van de twee achtergrondzangeressen, met wie ze ook de duistere kanten van de liefde bezingt in moeilijke mineurzang (‘Loveable’). Ze houdt altijd de controle, klinkt ontspannen en vrij, welk loopje ze ook neemt.

Moeiteloos voert Eliza ons mee met speelse grapjes als de drummer even moet zoeken („dat is goed, zo duurt de show nog wat langer”). Na pakkende nummers als ‘Livid’ en ‘Alone & Unafraid’, probeert ze ‘Wide Eyed Fool’ spontaan voor het eerst. „Dat voelt echt als een andere wereld”, antwoordt ze als iemand vraagt of ze niet een ouder nummer wil spelen. Nadat het publiek de hit ‘Wasn’t Looking’ luidkeels heeft meegezongen, laat ze hen al na een veertig minuten verlangend achter. Daarmee komen we bij het enige minpunt van het optreden: het duurde te kort.