Recensie

Akoestische gitaar is leidend bij Panda Bear

Panda Bear, niet te verwarren met Gold Panda en Grizzly Bear, is de eenmansband van Noah Lennox. Op dit nieuwe, zesde album speelt Lennox, ook lid van het Newyorkse experimentele gezelschap Animal Collective, vooral akoestische gitaar. Op eerdere solo-albums, zoals Panda Bear Meets The Grim Reaper (2015), legde hij nog zompige lagen aan van elektronisch gefreak, om zijn funky zangstem te aan te jagen. De muziek is nu simpeler. Een gordijn van akoestische gitaarklanken omlijst Lennox’ volle stem. Dat gordijn wordt nu en dan opzij geschoven voor elektronisch gezucht en gepruttel (‘Inner Monologue’), maar de gitaar is leidend. Dat wil niet zeggen dat Lennox nu een klassieke ‘singersongwriter’ is, daarvoor is de klank van zijn zang te zeer bewerkt. Een poolwind zette zich vast op zijn stem of een hakselaar manipuleerde de lettergrepen. Ook in deze intiemere sfeer weet Lennox nog vervreemding te suggereren.