Wat ik niet wist, en waar ik gedurende het schrijfproces achter kwam, is dat ik ook mezelf en mijn relatie met mijn moeder moest bevragen

Lezen Elke maand bespreekt redacteur Thomas de Veen één bijzondere zin van de eerste bladzijde van een nieuw boek. Deze keer: Mijn moeders strijd van Murat Isik.

Jaco Klamer

Er zullen mensen zijn die geen zin hebben in Mijn moeders strijd, het essay dat Murat Isik schreef voor de komende Boekenweek. Want denk nog even aan de commotie die vorig jaar ontstond over het thema van de week (‘De moeder de vrouw’) in combinatie met de auteurs van de bijbehorende geschenkuitgaven – allebei mannen. Vrouwen mochten hun zegje niet doen over dit thema.

Maar ik werd op de eerste bladzijde meteen benieuwd, door de bovenstaande zin. In de inleiding schreef Murat Isik dat hij zich altijd heeft afgevraagd waarom zijn moeder „wél een emancipatiestrijd heeft gevoerd”, in tegenstelling tot de vrouwen om haar heen. Daarvoor moest hij met haar in gesprek – terwijl hij al geschreven had over een moeder geïnspireerd op de zijne. In zijn bekroonde roman Wees onzichtbaar was de vrijgevochten moederfiguur de ster van het verhaal, terwijl haar rol óók onderbelicht blijft. Tenminste: ik had best meer willen weten over hoe hoofdpersoon Metin Mutlu zijn moeder zag.

Misschien wist Isik dat nog niet precies. Toen hij het essay schreef, ging hij pas zichzelf en zijn relatie met haar „bevragen”. Daarom zie ik uit naar het Boekenweekessay; het zou zomaar een emanciperende voetnoot bij Isiks bestseller kunnen zijn. Het zegje van een vrouw.

Het Boekenweekessay Mijn moeders strijd van Murat Isik is tijdens de Boekenweek (23 – 31 maart) te koop.