Recensie

Recensie Muziek

Maggie Rogers kan live te vaak niet ontspannen

Recensie Zangeres Maggie Rogers trok in 2016 de aandacht met haar gevoelige liedje ‘Alaska’, maar haar debuutalbum klinkt gehard. In Paradiso in Amsterdam blijkt Rogers een ongemakkelijke performer.

Maggie Rogers tijdens een jazzfestival in Zwitserland.
Maggie Rogers tijdens een jazzfestival in Zwitserland. Foto Jean-Christophe Bott/EPA

M aggie Rogers is niet geworden wat ze had kunnen zijn. De 24-jarige zangeres uit Easton, Maryland trok in 2016 online de aandacht tijdens een masterclass op het muzikale Clive Davis Institute. Ze liet toen haar zelfgeschreven liedje ‘Alaska’ horen aan een geëmotioneerde Pharrell Williams – voor het oog van de camera. Het eenvoudige liedje had een mooie afwisseling in zangstijl: van een folky couplet naar een r&b-achtige falset in het refrein, tegen een achtergrond van weifelende elektronica.

Op haar onlangs verschenen debuutalbum Heard It In A Past Life blijkt Rogers getransformeerd tot een gestaalde popzangeres. Haar stem werd ingebed in een opgepoetst instrumentarium vol harde drumklappen en voor de hand liggende synthetische accenten. Haar zang slaat bij bijna elke lettergreep over in een countrysnik.

Maar de opwinding rond Rogers is nog altijd groot. Haar optreden, maandagavond in Paradiso, Amsterdam, raakte uitverkocht. Het publiek was toegewijd. De uitgebreide band zorgde voor een heldere maar schelle begeleiding. Vanaf opener ‘Give A Little’ kregen de meeste liedjes een break, waarin alle instrumenten stoppen behalve drums en zangstem, zodat het publiek kon meeklappen.

Maggie Rogers springt en danst, maar haar bewegingen lijken geforceerd; geïnspireerd door het gespannen enthousiasme van een kandidaat bij een programma als The Voice. Rogers bleek zich daarvan bewust. Ze kan moeilijk kiezen, zei ze tegen de zaal, tussen haar rol als serieuze studiomuzikant en ontspannen performer. De ontspannen performer was hier nog te vaak afwezig. Het enige waarachtige moment van het optreden was daardoor haar toegift, ‘Color Song’, a capella gezongen. Deze traditional zong ze stilstaand, geconcentreerd en gracieus, met de microfoon dichterbij of verder weg om het volume te variëren. Op dat moment was ze de onderzoekende zangeres die ze altijd had kunnen zijn.