Dit is mijn geheime tip voor op kantoor

Japke-d. vraagt door Al zes jaar geeft tips voor op kantoor. Maar haar állerbelangrijkste tip, die deelde ze nog nooit. Tot vandaag.

Illustratie Tomas Schats

Na zes jaar kantoorcolumns hebben jullie al een karrenvracht aan tips van me gekregen voor hoe je gelukkig wordt op je werk, of in ieder geval hoe je de kantoorjungle kunt overleven – aan mij kan het niet gelegen hebben.

Dat we moeten stoppen met vergaderen omdat het écht niets oplevert. Dat een kantoorgebouw zo lelijk mogelijk moet zijn omdat je je er anders niet thuis voelt. Dat we moeten stoppen met jargon omdat het alles nodeloos ingewikkeld maakt. Dat elke kantoortijger thuis een huisdier met een vacht zou moeten hebben om ’s avonds in te kunnen uithuilen. Dat bazen die mensen op flexplekken laten werken grote sadisten zijn en meteen ontslagen moeten worden. Dat iedereen een eigen kamer verdient op kantoor.

Om maar even de belangrijkste te noemen.

Maar mijn állerbelangrijkste tip, die voor mij al 19 jaar het geluk van mijn leven is en mij tot nu toe steeds weer door alle duisternis heeft weten te leiden, dáár heb ik het nog nooit met jullie over gehad.

Dat komt omdat het een beetje een tuttige tip is. Omdat het meer klinkt als iets voor oude vrouwtjes. Het is ook niet bepaald een wereldinnovatie of raketwetenschap – en ik weet hoe jullie flashy kantoortijgers hechten aan de laatste trends en technieken.

Maar toen ik afgelopen weekend mijn eigen krant zag, dacht ik ineens: het is tijd. We hadden namelijk een aparte bijlage bij NRC, geheel gewijd aan mijn geheime tip, met allerlei collega’s die er ook over uit de kast kwamen. Toen durfde ik het ook. Dus hier is hij dan, hou je vast, mijn tip is: ga wandelen.

En nou niet meteen afhaken, want wandelen is geweldig. En dan echt wandelen hè, dus niet hardlopen en al helemaal geen halve of hele marathons, god spaar me, dat is ook allemaal veel te slecht voor je knieën en heupen. Nee, gewoon, wandelen. En nog erger: gewoon buiten. Dus niet op een loopband of in een sportschool, nee, daar ga je: de deur uit en je bent er.

Ik wandel elke dag minstens drie kwartier, maar mijn favoriete rondje duurt een uur en vijftien minuten. Is inderdaad wat lang, elke dag, maar als je stopt met totaal overbodige scrumsessies, op je smartphone turen, op de bank hangen en jezelf zielig vinden, dan heb je die minuten zo bij elkaar.

Ik heb zelf de mazzel dat ik in Utrecht woon. Dan loop ik over de singels, langs de Sterrenwacht, het Griftpark en over de Maliebaan weer terug, dan voel ik me net een amazone op vakantie. Maar ik heb me laten vertellen dat het zelfs in de natuur kan, op vakantie, tijdens het boodschappen doen of in de kroeg – carnaval komt er weer aan dus niemand kijkt op van een polonaise – en ja, zélfs in Waddinxveen kun je wandelen.

Maar ga vooral wandelen op kantoor! Je wilt niet weten hoe ideaal je werkplek is voor een stevige wandeling. Als je het eenmaal ziet, gaat er een wereld voor je open.

Als die ene nare kletscollega eraan komt: opstaan en wegwezen. Als de mannen van sales achter je bureau over hun wielrenroutes beginnen: hop, even een ommetje. Als je baas begint over ‘multidisciplinaire dedicated projectteams’ met een hoge mate vanmaturity’: rechtsomkeert en stappen met die hap.

Wandelen is bovendien heel strategisch op kantoor. Ik schreef al eerder dat het dé manier is om je te profileren: eindeloos rondlopen met een dossiermap waar gele en roze briefjes uitsteken maakt je onaantastbaar en laat zien dat je heel druk en belangrijk bent.

Maar ook tijdens vergaderingen kun je wandelen. Zomaar ineens, midden in de zin van een ‘impactful change agent’ tijdens een haardvuursessie over de ‘purpose’, bam: jij staat op, loopt naar het raam, maakt van daaruit een rondje om de vergadertafel, betekenisvol peinzend kijkend. Moet jij eens opletten hoe intrigerend dat eruit ziet.

Maar het mooiste is natuurlijk dat wandelen je leven kan redden. En dan heb ik het nog niet eens over hoe gezond het is. Dat het aderverkalking tegengaat, hartfalen, trombose, diabetes, alzheimer blablabla en o ja, je valt er van af – dat weten we nou wel.

Nee, het gaat veel verder: wandelen maakt je geest vrij. Het is lastig uit te leggen hoe dat precies werkt en je begint het pas te merken als je het een tijdje doet, maar wandelen maakt je onoverwinnelijk.

Omdat het je terugbrengt in het lichaam dat je op kantoor, in je gezinsleven en je stadse microkosmos bijna vergeten was. Omdat je je hart weer voelt kloppen. En dan niet het laffe kloppen van een middelmatig, middelbaar organisme, maar het machtige kloppen van een hart dat gered is. Wandelen maakt je dankbaar.

Voor de ruisende wind, de zingende merels, voor de troostende motregen – je leeft. Wandelen is een middelvinger naar je eigen sterfelijkheid. Wandelen heeft mijn leven voorgoed veranderd.

Nu jij.

Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.