Recensie

Tekstueel oppervlakkig, maar artistiek vitaal

De torenhoge ambitie van Revolutions leidt tot een overvolle maar boeiende voorstelling. Tekst en spelregie vertonen echter minder fantasie dan de indrukwekkende vormgeving.

Revolutions, door NT Jong
Revolutions, door NT Jong

Overtuigend sciencefictiontheater, het lijkt een onmogelijke opgave. De directheid en nabijheid van de kunstvorm maken uitstapjes naar dat genre al gauw potsierlijk. De grote verdienste van Revolutions , de nieuwe voorstelling van Noël Fischer, is dat het gehakt maakt van dat idee – vanaf het indrukwekkende begin, waarin een daad van ongewapend verzet bloedig wordt afgestraft door een kunstmatige intelligentie, wordt het publiek in een bedwelmende dystopie ondergedompeld.

Die wereld komt vooral tot leven dankzij de verpletterende vormgeving van Sacha Zwiers (decor en kostuums) en Catharina Scholten (video). Samen schetsen ze een toekomstbeeld dat rijkelijk put uit de esthetiek van videogames en sci-fiklassiekers, maar die invloeden mengt met vervreemdende maskers en de aankleding van een duister carnaval.

De constante staat van vervreemding, van het compleet afwezig zijn van één definieerbare realiteit, sluit goed aan bij de theatertekst van Daan Windhorst, die uitblinkt in slimme plotwendingen. Centraal staat de vraag: hoe kom je in verzet tegen een systeem dat alle facetten van de realiteit beheerst? Het levert een defaitistische sfeer op die sterk aan de films van Terry Gilliam doet denken: elliptisch en onontkoombaar.

Jammer genoeg is Windhorst als schrijver beter in plot dan in personages. De karakters dienen slechts als spreekbuis voor de ideeën van het stuk; vaak delen ze letterlijk aan elkaar mee met welke morele dilemma’s ze worstelen. Dit gebrek aan tekstuele subtiliteit heeft Fischer in haar spelregie niet kunnen oplossen: alleen Vincent Linthorst, als de tragische CEO/dictator, weet met zijn ongrijpbare spel genoeg tegenwicht te bieden aan de fantasierijke vormgeving.

Het gevoel van oppervlakkigheid is wellicht ook een gevolg van de torenhoge ambitie van de makers, die misschien wat te veel thema’s in een voorstelling hebben willen proppen. De enorme artistieke vitaliteit en de inhoudelijke ambitie van Revolutions maakt de onevenwichtigheid van de voorstelling echter meer dan goed.