Recensie

Recensie Muziek

Spelplezier, talent en een bloedneus

Als je een concert meemaakt van Pip Blom begrijp je waarom ze zo geliefd zijn in Groot Brittannie. De indierockband uit Watergraafsmeer is live net zo energiek als Blur en klonk bijna verpletterend.

Pip Blom in Ekko, Utrecht.
Pip Blom in Ekko, Utrecht. Foto Anne-Marie van Rijn

Wat zit er veel energie in het optreden van Pip Blom. Als de rock en grungeband rond de 22-jarig zangeres en gitarist zo tegen het eind van hun optreden in de afgeladen Ekko ‘Daddy Issues’ speelt, begrijp je dat de BBC fan is. Het knettert, het vonkt en wat maken die twee gitaren, drummer en bassist een heerlijke bak rammel. Eerst moet Pip nog even haar stem vinden en overschreeuwt ze zichzelf bijna met ‘The School’, maar het knalt wel.

Zo moet het voelen als je denkt ‘fuck you’ ik begin een band met mijn broer in de garage. Op haar zestiende begon Pip met liedjes schrijven, geïnspireerd door haar ouders (vader zat in punkband Eton Crop, moeder deed het geluid en samen begonnen ze muziekplatform 3voor12). Het lijkt alleen maar logisch dat Pip na een jaar werd vergezeld door broer Tender die met zijn hele lijf muziek ademt als hij met gitaar over het podium danst. De charmante een-tweetjes met guitige bassist Darek Mercks en het geweldige energieke spel van drummer Gini Cameron maken het af. Al vroeg werd hun muziek opgepikt in Groot-Brittannië waar ze regelmatig toeren; daarna volgden muziekmedia als Rolling Stone en Stereogum.

Qua dynamiek, snelheid en explosiviteit doet de rockband uit Amsterdam denken aan Blur. Het merendeel van de tracks heeft een energieniveau vergelijkbaar met ‘Song 2’, en dat is meteen ook hun zwaktepunt: door iets beter te doseren zouden ze de aandacht beter vasthouden. Bij vlagen lukt dat wel. zoals op het wat meer uitgeklede ‘The Hours’, dat Blom op Kurt Cobain-achtige wijze zeurderig tegen de microfoon aan zingt. Als broer Tender het intro van ‘Come Home’ alleen speelt, raakt ze ook wat minder ondergesneeuwd in al het gitaargeweld. Tijdens de duetten , zoals op ‘Babies Are A Lie’, komt hun leuke dynamiek pas echt goed uit de verf. Want zingen kunnen ze, Tender laat zich zelfs niet weerhouden door een bloedneus en danst na even deppen woest waaiend met zijn hoofd verder. In drie kwartier rost de band die volgende week voor een tour naar Amerika vertrekt er zo’n dertien nummers doorheen. Hun muziek roept herinneringen op aan de nineties en voelt daardoor ergens ook bekend, maar er is ontegenzeggelijk sprake van veel spelplezier en talent op het podium.