Japanse allroundkampioene kan ook heel goed sprinten

WK sprint De Japanse Miho Takagi (24) blijft als alleskunner verbazen. Maar ook zij zal tot haar grote spijt keuzes moeten gaan maken.

De Japanse Miho Takagi, van huis uit allrounder, verraste tijdens het WK sprint in Heerenveen met een tweede plaats in het eindklassement.
De Japanse Miho Takagi, van huis uit allrounder, verraste tijdens het WK sprint in Heerenveen met een tweede plaats in het eindklassement. Foto Joosep Martinson/ Getty Images

Dit seizoen draaide voor Miho Takagi om het WK allround. Daar lag de focus, daar was haar trainingsprogramma op afgestemd. In Calgary de titel verdedigen die ze vorig jaar won in het Olympisch Stadion in Amsterdam, als eerste Aziatische schaatser ooit. Ze was een schaatser van de lange adem in Japan, een land van sprinters.

Maar de 24-jarige Takagi wil meer, en kan meer. Een multitalent is ze, die nog wekelijks haar coach verbaast. Zij moest en zou ook het WK sprint rijden, een week voor het allroundkampioenschap in Calgary. Een vol Thialf, met al dat oranje op de tribunes. „Ik wilde het proberen”, zegt ze in het Engels op de zaterdag van het kampioenschap in Heerenveen. „Eén jaar, twee competities. Bij beide op het podium staan.” Dus terwijl de echte allrounders al hun jetlag hebben weggetraind in Canada, stond allroundkampioen Takagi op het ijs met de snelste vrouwen van de wereld. En won zilver. Ze baalde zelfs nog dat ze haar landgenote Nao Kodaira niet van de wereldtitel had kunnen afhouden.

Takagi is een alleskunner in een sport die steeds meer het terrein van de specialisten wordt. Uniek is haar prestatie niet, wel zeldzaam. De Canadese Christine Nesbitt was ook een schaatsster die beide toernooien kon rijden; zij won in 2011 het WK sprint en werd tweede op het WK allround.

En Ireen Wüst heeft het ook wel gedaan; ze behaalde al zes wereldtitels allround en won één keer zilver op het WK sprint, in 2007. De Duitse Anni Friesinger won beide toernooien. Zij had Dennis van der Gun, sprintcoach van de Japanse ploeg, zondag nog een appje gestuurd om hem te feliciteren. ‘Dank’, had hij teruggestuurd, maar Takagi had nog niet kunnen doen wat Friesinger ooit had gepresteerd.

Slechte trainingswedstrijd

Prestaties als die van Eric Heiden, de ultieme alleskunner, zijn allang verleden tijd in het schaatsen. Hetzelfde geldt voor de prestaties van de vrouwen die Takagi voorgingen. In het huidige sprintersveld bij de vrouwen worden heel snelle tijden verwacht. Een tijd van 37,5 seconden op de 500 meter, anders doe je niet meer mee. En vraag dan zoiets van de vrouw die op het WK allround ook een goede 5.000 meter moet rijden.

Takagi’s coach Johan de Wit had de tweede plaats op het WK sprint niet zien aankomen. „Vorige week reed ze in een trainingswedstrijdje 38,6 op de 500 meter. En ze deed echt haar best. Ik dacht: dat wordt zo niets.” Vervolgens piekt Takagi in Thialf, na een wat onopvallend seizoen, met 37,6 en 37,7 op de twee races op de 500 meter. En ze opent in 10,4, wat maar een enkele sprintster haar nadoet. En Takagi is dan zogezegd een ‘allrounder’.

En dat zonder echte voorbereiding. Vooruit, dacht De Wit, dat WK sprint past in de training richting WK allround. Maar ideaal zou het niet zijn. In plaats van terug te vliegen naar Japan na de WK afstanden, waar Takagi achter Wüst zilver won op de 1.500 meter, bleven ze een week langer in Inzell. Op hoogte, om alvast te wennen. En het scheelde een hap van de jetlag. Het was in elk geval iets.

Op de sprintafstanden had ze niet speciaal geoefend. Vijf dagen achter de sprinters aan rijden, dat was het wel. „Dit was eigenlijk een herstelweek”, zegt De Wit. „Om in Calgary écht goed te zijn.”

Maar Takagi wilde per se het WK sprint rijden, benadrukt ze dit weekend in Thialf meermalen. Ze reed het sprinttoernooi niet meer sinds 2012, toen ze negentiende werd. En dit was haar laatste kans. Volgend jaar in Hamar zijn het WK allround en sprint samengevoegd. Takagi zal dan moeten kiezen.

De Wit ziet de deelname van Takagi als een statement. „Het moet van de [internationale schaatsbond] ISU sneller en korter, het allrounden moet weg. Ik vind het flauwekul. Je hebt bij de vrouwen ook een sterker veld als er allrounders meedoen bij de sprinters.” Dat zijn er niet veel en Takagi is momenteel de enige die de ambitie en het talent heeft om de combinatie succesvol te maken. Dat weet De Wit. „Maar al is het dan alleen voor Miho, dan nog.”

De huidige opzet van het schaatsen dwingt Takagi tot keuzes die ze eigenlijk niet zou willen maken. Vraag haar zondag wat ze leuker vindt, allrounden of sprinten, en ze draait lachend haar hoofd weg. „O nee, veel te moeilijk.” Allebei goed kunnen, dát is haar droom. Maar die verwezenlijken wordt moeilijker en moeilijker.

Prioriteiten

Het helpt niet dat voor veel buitenlandse bonden de prioriteiten, ook financieel, duidelijk zijn: afstandskampioenschappen. Die zijn immers olympisch. Daarom was de Canadees Laurent Dubreuil genoodzaakt op sociale media een slaapadres in Heerenveen te regelen voor de week voorafgaand aan het WKsprint – de prioriteit van de Canadese bond zijn de WK afstanden. In Japan geldt hetzelfde. En nu zal de wedstrijdkalender Takagi ook in de weg staan.

Takagi zal – zeker richting de Winterspelen van Beijing in 2022 – prioriteiten moeten stellen. Ze won al wereldbekerwedstrijden op de 1.000, 1.500 en 3.000 meter. In Pyeongchang won ze vorig jaar olympisch brons op de 1.000 meter en zilver op de 1.500. En olympisch goud is toch het ultieme doel. „De 3.000 meter redt ze nu net niet, de 1.500 meter wint ze ook niet, op de 1.000 zit ze ertegenaan”, denkt De Wit. „Er moeten keuzes worden gemaakt, tenzij ze zich zo blijft ontwikkelen als nu, dan kan ze misschien alle drie winnen.”

Voor nu is de vraag of het mogelijk is voor Takagi om binnen een week te presteren op twee wereldkampioenschappen. „Geen idee”, zegt ze zelf lachend op de tweede dag van het WK. De Wit maakte zich zaterdag druk over hoe stijf ze zondag in Heerenveen zou zijn. Dat was in elk geval goed gekomen.

Hij is ervan overtuigd dat Takagi ook in Calgary iets moois kan laten zien. „Dat je hier goed uitkomt, neem je ook mee naar volgende week. Als je hier als een krant rijdt, wordt het volgende week ook niets.” Maar mocht het komend weekend toch tegenvallen, dan rouwt De Wit er niet om. Dit zilveren offer is het nu al waard.

    • Frank Huiskamp