Opinie

Een ijsmuts in de lente

Wilfried de Jong

Mijn vader had decennialang een diepvriesgroothandel aan de Coolhaven in Rotterdam. Beneden in de kelder waren twee vriescellen waar het altijd -20 graden was. Ik herinner me hoe wezenloos het aanvoelde om hartje zomer vanuit zo’n ijskoude ruimte naar buiten te stappen.

Van kippenvel naar tinteling.

De afgelopen dagen omhelsde iedereen de lente. Het was 14 graden. Naar buiten. Tuin, terras, strand, bos. Een nieuwe zonnebril.

Tegelijkertijd stonden tijdens het WK sprint in Heerenveen mensen met ijsmutsen op en rond de overdekte baan van Thialf. Thuis keek ik buiten in het zonnetje op mijn laptop naar die schaatswedstrijden. Terwijl Kjeld Nuis vlak voor de 1.000 meter het schaatskapje over zijn hoofd trok, smeerde ik mijn kale kop in met zonnebrandolie.

Hier klopte iets niet.

De officieuze lente was vroeg en daardoor kwam het schaatsen op televisie te laat, zo leek het. Waarom waren de sprinters nog niet op vakantie na hun zware seizoen?

En kijk nou, tv-presentator Henry Schut droeg in Thialf nog een trui onder zijn colbert.

Uitgerekend in het warme weekend waarin bekend werd dat één miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken door de droogte van de afgelopen zomer, kregen we schaatsen als hoofdschotel.

Er kwam zelfs een reportage vanaf een bevroren zee in Zweden, net onder de poolcirkel. Ook daar bleek het al warmer dan normaal en smolt het natuurijs onder je voeten vandaan. Langs de kant stond een oudere vrouw, ze gaf eten en drinken aan schaatsers tijdens de laatste grand prix op natuurijs.

Het was Klasina Seinstra – what’s in a name – de winnares van de laatste Elfstedentocht in 1997. Ze haalde nog maar eens herinneringen op aan haar overwinning, 22 jaar geleden. U weet wel, toen het nog echt vroor in Nederland. Arme Klasina, met haar mutsje op.

Liever een vroege lente dan een late Elfstedentocht, wat mij betreft.

De profwielrenners weten ook niet meer wat ze met het weer aan moeten. Volgende week beginnen de Vlaamse voorjaarsklassiekers, maar het gros van het profpeloton rijdt wedstrijdrondjes in de snikhete woestijn van de Verenigde Arabische Emiraten of maakt hoogtemeters tijdens trainingen op Tenerife.

Sporters zoeken bij voorkeur de warmte op. Fijn, voor spieren en gewrichten.

Een paar jaar geleden werden voorjaarsklassiekers gereden in de ijzige kou, met bevroren plassen op het wegdek. Ze stopten hun verkleumde vingers in geleende motorhandschoenen omdat ze anders niet meer in hun remmen konden knijpen.

Volgens de voorspellers wordt het de komende dagen nog warmer. Op naar de twintig graden. Misschien denderen de wielrenners in de zon over heuvels met groene heggen en uitgelopen bomen. De kamperfoelie staat in bloei en de winnaar gaat in korte mouwtjes over de finish.

De verschillende sporten lopen niet meer synchroon met het weer. Het veranderende klimaat heeft ons de afgelopen jaren flink te grazen genomen.

De traditionele sportkalender is toe aan een herziene uitgave.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Correctie (24 februari 2019): In een eerder versie van dit artikel stond de naam van Klasina Seinstra geschreven als Klasina Steinstra. Dit is aangepast.