‘Mensen op de catwalk, dat is gewoon kunst’

In de rubriek Jong! vertellen pubers over zichzelf, de wereld en elkaar. Deze week: Fleur Hulsbeek (16). Aanmelden? Mail pubers@nrc.nl.

Fleur Hulsbeek had graag modellenwerk willen doen, maar is daar niet lang genoeg voor.
Fleur Hulsbeek had graag modellenwerk willen doen, maar is daar niet lang genoeg voor. Foto Khalid Amakran

Singapore

„Ik ben geboren in Oldenzaal. Toen ik negen was zijn we naar Singapore gegaan. We zouden vijf jaar blijven, maar dat is niet gelukt. We woonden aan een soort pleintje met flats eromheen en in het midden zwembaden. Elke dag gingen mijn broer en ik met de schoolbus naar de Nederlandse school. Met andere kinderen was lastig een band op te bouwen. Ze kwamen en gingen na een maand weer weg. Daardoor merk je dat je het als gezin niet zo fijn krijgt. De klik met het land was er ook niet. Na zes maanden zijn we teruggegaan naar Oldenzaal en twee jaar later naar Fleringen verhuisd. Achter ons huis is weiland en we kijken uit op de Kroezenboom, de oudste boom van Nederland. Veel mensen vinden dat bijzonder, maar eigenlijk valt het wel mee.”

Naaimachines

„Vroeger droomde ik altijd van modellenwerk. Mensen op de catwalk – dat is gewoon kunst om te zien. Via social media is een paar keer gevraagd of ik interesse had, maar ik was te klein. Ik ben 1.65 en groei nog wel maar niet heel veel meer. Sinds ik terug ben uit Singapore weet ik dat ik richting mode wil. Eerst dacht ik: ontwerpen achter de naaimachine. Dat heb ik als kind geleerd. Ik heb twee naaimachines. Eens in de zoveel tijd verzamel ik thuis de kapotte kleren van iedereen, die gooi ik op een grote stapel en ik maak alles in één dag. Daar zijn ze heel blij mee. Maar toen ik voor school stageliep bij een naaibedrijf kwam ik erachter dat ik het als werk te eentonig vind. Ik wil nu de opleiding productmanager fashion gaan doen.”

Foto Khalid Amakran
Foto Khalid Amakran
Foto Khalid Amakran

100 procent plantaardig

„Twee jaar geleden ben ik gestopt met vlees eten. Ik had er een vervelend gevoel bij. Later zijn mijn ouders en broer ook gestopt en heeft mijn moeder het veganisme ontdekt. Wij eten nu honderd procent plantaardig en we proberen honderd procent plantaardig te leven. Dat blijft natuurlijk moeilijk, met leer en wol. Eén vriendin van mij is vegetarisch, maar omdat hier veel boeren wonen, is het voor de rest: ‘Geen vlees is geen leven’. Dat wordt heel duidelijk gezegd. Je krijgt grapjes naar je hoofd als ‘daar moet een stuk vlees in’. Ze zijn hier niet zoveel gewend. Wat zij normaal vinden, wat zij hebben gezien, dat is normaal. Dat kan mij wel irriteren. Ook hoe mensen tegen buitenlanders aankijken. Als het daarover gaat bij maatschappijleer krijg je meteen allemaal meningen, allemaal negatief. Ik ben de enige die zegt: Iedereen heeft toch een plaatsje nodig om te leven.”

Tatoeage

„Mijn moeder is mijn allerbeste vriendin. We hebben vorig jaar samen een tatoeage laten zetten, het inifinity-teken. Binnenkort laten we er nog eentje zetten: het vegan-logo, achter het oor of op de arm. We zijn ook samen aan het sparen voor een reis naar New York.”