Asielzoeker op slippers

In het opslagdepot van iLost, een verzamelpunt van gevonden voorwerpen, vertellen verloren spullen een verhaal. schetst de eigenaar.

Teenslippers, kleding, verzorgingsproducten, een glanzende folder in een vreemde taal: dit lijkt de tas van een vakantieganger, maar niets is minder waar. De stapel papier laat ons een andere, hardere realiteit zien. Dit zijn geen printjes van een online hotelboeking, of contracten van een huurauto. Tussen de papieren zit een loopbrief – een bewijs van registratie – van AC Ter Apel. Daar heeft de eigenaar van de tas – een asielzoeker dus - zich gemeld aan de poort, samen met een minderjarig kind, zijn zoon waarschijnlijk. Dankzij Google Translate weten we dat de folder is opgesteld in het Somalisch, wat het land van herkomst verraadt.

Hij is nog niet zo lang in Nederland. Veel van zijn spullen komen vers uit de winkel. Aan zijn ondergoed en sokken hangen prijskaartjes en de tandenborstels zitten in de verpakking. Ook de scheermesjes, het gele poetsdoekje (in plastic), de after shave en het bestek zijn nieuw. Dit zijn blijkbaar de basics van het menselijk bestaan, spullen die je aanschaft als je niets meer hebt. Hij hoopte op een leven hier: in het land waar je – volgens het groene papier – recht hebt op medische zorg en waar de mensen – volgens het gele papier ook in het AZC – om zes uur eten. Het is buiten te koud om op teenslippers te lopen, maar het is veilig.

Het zit hem niet mee. Want ook hier kan hij niet blijven. De folder over de Dublin Conventie, die ook in zijn tas zit, legt uit dat dat niet mag, omdat hij eerder in een ander Europees land asiel heeft aangevraagd. Hij blijft in Ter Apel tot duidelijk is waar hij straks heen moet.

En toen verloor hij zijn tas, met daarin de prille aanzet tot zijn nieuwe leven. Ik hoop dat hij moed houdt.