Opinie

Begeleid voetbalkijken

Carolina Trujillo

Een nogal zorgzame vriend meldde dat hij Ajax-Real Madrid bij mij wilde kijken. Dat was verdacht want hij weet dat ik op internet kijk en dus te maken heb met allerlei vormen van vastlopen en delay. Dat hij zich daaraan wilde blootstellen kon alleen komen doordat hij vindt dat ik bij voetbalkijken begeleiding nodig heb. Hij is een fanatiek krantenlezer en groot voetbalfan. Ajax is voor hem de NRC van het voetbalwezen en vice versa. Dat ik nu sportcolumnist ben, geeft hem enorm veel stress.

Als ik de deur open zegt hij: „Van de laatste vijf Champions heeft Real er vier gewonnen.”

Ik knik. Dat feit zingt al de hele dag rond in de media. Het is een tweetrapsfeit.

Sportliefhebbers, ontdekte ik pas, zitten naast passie vol met feiten. De afgelopen weken heb ik het steeds als ze er een loslieten genoteerd. Mijn lijstje wordt aangevoerd door het viertrapsfeit: „Van Persie is de oudste speler die twee keer scoorde tijdens een klassieker in de eredivisie.”

Als een feit uitgesproken is, kunnen twee dingen gebeuren: of er wordt geknikt omdat dit al bekend is (bij te belegen feiten kan de toehoorder eroverheen gaan met een aanvullend of uitbreidend feit), of het betreft een origineel nieuw, dan volgt een eerbiedige stilte voor het orakel dat sprak. Even hikt de tijd als het feit wordt bijgeschreven in het canon van de sportgeschiedenis. „ADO scoort het vaakst in het laatste kwartier”, moet er zo een geweest zijn. Ook een tweetraps. Een recente drietraps was: „Sven van Beek is de speler die voor de meeste verschillende clubs heeft gescoord tegen Feyenoord (in zijn eigen goal).” Als je ‘meeste scoren’ en ‘tegen Feyenoord’ als twee delen telt, kun je er zelfs een viertrapsfeit in zien.

In de letteren mochten we willen dat de fans zo toegewijd waren. „Het is de derde keer dat Trujillo dit personage in een boek verstopt.” Zulke observaties over het oeuvre krijgt een schrijver alleen van zijn moeder.

Bij Ajax-Real Madrid loopt het geluid intussen steeds meer seconden voor op het beeld. Daarom weten we dat het schot van Tadic paal wordt voor hij heeft geschoten. We weten ook dat Tagliafico hem erin kopt voor hij springt. Dat de goal geannuleerd dreigt te worden weten we voor het geluid uit omdat mijn begeleider dat van het beeld destilleert.

„De eerste door de VAR afgekeurde goal in de Champions”, prevelt hij. Ik tel trappen in het feit, daarom vergeet ik heel even maar dat het geen gelijkspel meer is. Een minimale verspreking komt mij op een „wel opletten!” te staan. Gele kijkkaart.

Als in het echt mijn geluid voor zou lopen op mijn beeld, zou ik bij voetbalkijken met vrienden, door goed te luisteren dingen kunnen voorspellen. „Nu passt-ie hem naar dingetje, let maar op”, zou ik zeggen en daar gaat de pass naar dingetje. „En erin!”, zou ik roepen en bam, doelpunt. Ik zou feitenloos door het leven kunnen stumperen en toch het vertrouwen van mijn voetbalkijkvrienden hebben, de zorgzame zou zich dan minder zorgen maken. Dat zou de sfeer ten goede komen.

Carolina Trujillo is schrijfster.