Recensie

Liefdevolle terugblik op skaterscultuur

Coming-of-age Acteur Jonah Hill blijkt in zijn debuut over opgroeien in de skaterscultuur inventief en stijlvast, maar zijn personages zijn wat vlak.

De skatematen van Stevie (tweede van rechts, Sunny Suljic) in ‘Mid90s’.
De skatematen van Stevie (tweede van rechts, Sunny Suljic) in ‘Mid90s’.

Op zijn 34ste debuteert acteur Jonah Hill (Superbad, The Wolf of Wall Street) als scenarist-regisseur met de skatersfilm Mid90s. Hierin evoceert hij op liefdevolle wijze de skatesubcultuur van Los Angeles van ruim twintig jaar geleden. Hoofdpersoon is de eenzame Stevie, een dertienjarige jongen die opkijkt tegen zijn broer, maar die slaat hem het liefst in elkaar. Hun moeder doet haar best, maar zij is meer af- dan aanwezig.

Stevie vindt wat hij zoekt bij een groepje skaters dat rondhangt bij een skatewinkel. Ze zijn qua temperament en etniciteit zeer verschillend, toch vormen ze een vrij hechte vriendengroep. Hoewel Stevie geen talent voor skaten heeft, is dit voor hem een warm bad. Maar Stevies moeder is er niet blij mee dat haar jonge zoon opeens wordt blootgesteld aan roken, drank, drugs en seks. Daarnaast roept Mid90s de vraag op hoe bestendig deze vriendengroep is, als het eigenlijk vooral om de onderlinge pikorde gaat.

Hill heeft gevoel voor stijl, met zowel een mobiele camera à la Scorsese als relatief lange takes vanaf een vast standpunt. Ook zijn montage valt op, met onder meer een sterke scène die gemonteerd is op de muziek. Wel blijven de personages vlak, wat Hill probeert te compenseren met veel sfeervolle scènes.