De anonieme gezichten die stoelen gevuld houden bij de Oscars

Stoelvullers De Amerikaanse Jill was stoelvuller bij de Oscars. Voor de camera moet de zaal vol ogen. En zij wil erbij zijn.

In een zaal vol sterren mogen voor de kijkers geen lege plekken vallen. Die worden discreet opgevuld door stoelvullers.
In een zaal vol sterren mogen voor de kijkers geen lege plekken vallen. Die worden discreet opgevuld door stoelvullers. Foto Matt Sayles/A.M.P.A.S. via Getty Images/Bewerking Fotodienst NRC

Allemaal maken ze er gebruik van. De Emmy’s, de Grammy’s, de Tony’s en ook de Oscars. Als een van de genodigde sterren tijdens een reclameblok van zijn of haar stoel opstaat – om een prijs uit te reiken, op te treden, naar het toilet te gaan – wordt die door een zogeheten stoelvuller ingenomen. Zo vallen er voor de camera nooit gaten in het publiek.

Elk jaar staan achter de schermen, in de lobby van het Dolby Theatre, 150 anonieme vrouwen en mannen klaar om naar een lege stoel geëscorteerd te worden. De eer om op het meest prestigieuze filmevenement van het jaar aanwezig te zijn, is voldoende.

Glamoureus en exclusief

Entertainmentjunkie Jill (32 jaar, volledige naam ter redactie bekend – ze ondertekende een contract met een strikt spreekverbod) kijkt trouw alle awardshows en organiseert jaarlijks een feest voor vrienden en familie om naar de Oscars te kijken. „Het is zo glamoureus en exclusief”, glundert ze. In 2012 rolde ze via een jeugdvriend in het stoelvullersbestaan. Hij, al tien jaar werkzaam bij The Academy of Motion Picture Arts and Sciences, droeg haar voor en werd zo haar ingang tot de wereld van het gouden beeldje.

Een persoonlijke connectie is namelijk de enige manier om stoelvuller te worden bij de Oscars. Bij geen andere prijzenshow kom je zo moeilijk binnen. Het liefst neemt The Academy zelfs alleen bloedverwanten aan van mensen uit de organisatie. Dan kunnen ze iemand aansprakelijk stellen als een stoelvuller zich niet aan de strenge regels houdt. „Maar dat mag ik je eigenlijk niet vertellen”, zegt ze.

Bij aanmelding noem je de naam van je contact, voeg je een pasfoto toe en doet de organisatie een gedegen onderzoek naar je achtergrond. Eenmaal binnen moet je je aan een duidelijk kledingvoorschrift en dito gedragscode houden. „Geen mobiele telefoons, geen foto’s, handtekeningen en visitekaartjes vragen, geen headshots uitdelen. Je mag alleen met sterren praten als zij jou aanspreken. En belangrijk: onthoud dat je slechts achtergrond bent”, herinnert Jill zich. „Ik moest eerst lachen: wie vraagt er nog om handtekeningen? Maar dat foto- en selfieverbod is wel jammer. Daar sta je dan, bij de Oscars, maar je hebt geen bewijs.”

Lees ook: Deze keer moet het Oscargala deugen

Het enige waarmee Jill kan aantonen dat ze erbij was, is haar badge met naam, pasfoto en ‘seat filler’ – in koeienletters. Ze zat naast Louis C.K. en Ed Begley Jr. (Better Call Saul), achter Michael Moore, had een ‘momentje’ in het gangpad met Owen Wilson. Al verklapt haar badge haar raison d’être direct, toch bereidde Jill zich voor als ware Hollywoodster. „Bij Bloomingdale’s kocht ik een blauwe, bruidsmeisjesachtige, strapless jurk. Ik kocht nieuwe schoenen, liet mijn haar doen, mijn make-up en zelfs mijn nagels.” Uitgedost liep ze de lobby in, waar haar ster direct verbleekte. „Niemand kijkt naar jou om. Het maakt niet uit hoeveel honderden dollars je uitgeeft, qua uiterlijk zitten echte beroemdheden op een heel ander niveau. Dat was een harde les.”

Achter de schermen keek Jill haar ogen uit op de „gelikte operatie”. „Zodra de show begint, vormen de stoelvullers twee lange rijen bij de ingangen naar het auditorium en nemen de publiekscoördinatoren hun plekken in.” Tijdens het reclameblok na het eerste half uur van de show staan de eerste mensen op om een drankje te scoren bij de bar of even naar het toilet te gaan. „Dan is het onze beurt.”

De voorste in de rij wordt naar binnen gelaten en naar de coördinator geleid. Via een cursus hebben stoelvullers geleerd hoe ze in de zaal het beste – en zo beleefd mogelijk – langs de sterren richting aangewezen stoel schuifelen. „Je moet met je voorkant naar hen gedraaid de rij inlopen, zodat je nooit met je achterwerk of rug in hun gezicht belandt. Het maakt de kans ook kleiner dat je op iemands voeten gaat staan. Gelukkig weten de meeste gasten van ons bestaan, ze zijn er vaker geweest.”

Zenuwslopend

Zit je eenmaal, dan wordt het spannend. Als de persoon van wie je de stoel innam niet terug is vóór het einde van het reclameblok, mag je blijven zitten. Jill: „Dat is best zenuwslopend. Je hoopt eigenlijk dat hij niet terugkomt, maar wat je echt niet wilt is dat hij op het laatste moment nog komt opdagen. De coördinator moet je dan zo snel mogelijk uit de situatie helpen, maar het moet snel, het is super stressvol. Gaan ze live, dan mogen er geen mensen in de zaal meer rondrennen. Sommige stoelvullers moesten nog plaats maken terwijl de gastheer [Billy Crystal] al live was. Die glippen dan weg in zo’n ongemakkelijke halfgehurkte houding. Je kan ze zien op tv bij het totaalshot van de zaal, vlak na het reclameblok.”

Na afloop van de show rukte ze direct haar badge af. „Wat een bevrijding! Heel even voelde het alsof ik er écht bij hoorde.” Samen met sterren als Emma Stone, Martin Scorsese – „de kleinste man die ik ooit heb gezien” – en Angelina Jolie in de zwarte jurk met hoge split die nog maanden een meme was, perste ze zich door de zaaldeuren naar de lobby. Jill werd verliefd op de ervaring van het „erbij zijn” en streeft nu naar de felbegeerde EGOT (Emmy, Grammy, Oscar, Tony) – maar dan als stoelvuller. Alleen de Grammy’s moeten er nog steeds een keer van komen. Daar wordt aan gewerkt.

Kijkt u zondag 24 februari naar de Oscars, let dan op de stoelen van onder anderen Chris Evans, Brie Larson, Whoopi Goldberg, Tina Fey en Tessa Thompson. Zij reiken Oscars uit: op hun plek zit dan gegarandeerd een stoelvuller.