Recensie

Tears For Fears heeft aan nostalgie niet genoeg

Pop Live teert synthesizerlegende Tears for Fears op oude glorie. Het is even slikken om de bijna-zestigers terug te zien grijpen op hun prille emoties.

Het Britse popduo Tears for Fears (Roland Orzabal en Curt Smith) speelde op zondagavond in AFAS Live.
Het Britse popduo Tears for Fears (Roland Orzabal en Curt Smith) speelde op zondagavond in AFAS Live. Foto Ferdy Damman/ANP

Een handvol fraaie, melancholieke pophits maakte het Engelse duo Tears For Fears tot een van de meest levensvatbare synthesizerpopgroepen uit de jaren tachtig. Songs als ‘Shout’, ‘Everybody Wants to Rule the World’ en ‘Mad World’ bewezen hun kwaliteit, te meer toen laatstgenoemde een nieuw tijdloos aura kreeg door de ingetogen versie van Gary Jules op de soundtrack van de film Donnie Darko (2001).

De kracht van Tears For Fears ligt in de inspiratie die Roland Orzabal en Curt Smith haalden uit hun getroebleerde jeugd, in gebroken gezinnen met alle psychische naweeën van dien. In de Primal Scream-therapy van Arthur Janov, eerder gepropageerd door John Lennon, ontdekten ze een remedie voor hun frustraties: schreeuw het eruit en alle problemen verdwijnen. De doorvoelde songs leidden tot een gouden succesformule, onderbroken met een hiaat van tien jaar waarin de twee zangers elkaar niet spraken.

Sinds 2000 is Tears For Fears weer bij elkaar en hoewel de reünie in 2004 het nieuwe album Everybody Loves a Happy Ending opleverde, draait hun liveshow om het oude materiaal. Het is even slikken om deze bijna-zestigers terug te zien grijpen op hun prille emoties als adolescenten, zeker nu Curt Smith sommige hoge tonen niet meer haalt en er over Roland Orzabal een joligheid is neergedaald die vloekt met de nog altijd vrij sombere muziek. Zijn versie van Radioheads ‘Creep’ als drakerige ballade met misplaatste croonerzang was hemeltergend.

De onverminderd mooie liedjes ‘Pale Shelter’ en ‘Mad World’ konden er mee door in hun relatief sobere versies. Het blijft echter een raadsel waarom Tears For Fears zich in ‘Badman’s Song’ en het naar Jefferson Starship lonkende ‘Head Over Heels’ moest heruitvinden als een bombastische progrockband met bonkende drums en jengelende gitaren. De uitverkochte Afas schreeuwde vrolijk mee met ‘Shout’ en wentelde zich in het beetje nostalgie dat er nog te halen viel.