Hoe een ‘love story’ grimmig werd

Wie: Enes (24)

Kwestie: belagen, aanranding en mishandeling.
Waar
: rechtbank Amsterdam

De Zitting

In het begin lijkt het wel een love story, zegt officier van justitie Jacobien Vreekamp. Enes B., nu 24, werd verliefd op een jonge vrouw die hij in de tram ontmoette. Ze was een kennis van een kennis en heeft net als hij een Turkse achtergrond. Na hun ontmoeting kwam Enes erachter dat ze al een relatie met iemand had. Voor hem reden haar niet te benaderen. „Keurig”, noemt de officier het.

Maar zijn gevoelens voor de vrouw bleven en werden zelfs sterker. Hij volgde haar gedurende enkele jaren. In figuurlijke zin, maar soms ook letterlijk. Dan reed hij met zijn auto door haar straat.

Toen hij via via hoorde dat haar relatie voorbij was, legde hij contact. Ze ontmoetten elkaar een paar keer, het was gezellig. Ze zoenden. Maar de vrouw wilde niet verder met Enes en liet hem dat weten. Toen begon het deel van het verhaal waar Enes’ vasthoudendheid „iets negatiefs is geworden”, zegt de officier.

Hij accepteert geen ‘nee’ van de vrouw. Hij rijdt door de straat, staat bij het metrostation waarvandaan zij reist en bij haar opleiding. Hij stuurt haar foto’s van haar eigen voordeur. Op een dag zijn haar schoenen die ze voor de deur had gezet weg. Enes heeft ze, blijkt als hij er een foto van stuurt. En ze krijgt ze alleen terug als ze met hem afspreekt. Hij stuurt een brief aan haar moeder, waarin hij schrijft dat hij met haar dochter wil trouwen, en haar al vier jaar ‘volgt’.

Aan een vriend stuurt hij het bericht: „Haar ouders gaan haar aanpakken, ik ga haar laten vernederen.” Aan haar stuurt hij: „Je gaat een hoofddoek dragen en je volgens de islam gedragen.” Hij dreigt ook haar vader audio-opnames te laten horen waarop zij „gekke dingen” doet. Het verhaal wordt hier „grimmig”, concludeert de officier.

Op 30 november 2017 stemt de vrouw in met een gesprek. Ze stapt bij Enes in de auto die naar een sportveldje rijdt. Volgens de vrouw werd hij erg boos toen ze zei dat ze hem niet meer wilde zien. Zelf zei hij bij de politie dat hij niet kon accepteren dat zij niet verder wilde. Hij betastte haar daarna over haar kleren heen, verklaarde ze bij de politie. Haar benen en schaamstreek, hij kuste haar. Hij deed de autostoel omlaag en ging op de vrouw liggen. Zij wist naar de achterbank te klauteren. Daar sloeg hij haar, heeft de vrouw verklaard, waardoor ze een bloedneus kreeg.

Enes zou daar zo van zijn geschrokken dat hij de vrouw liet gaan. Ze belde buiten de auto direct 112 en een vriendin en ging daarna linea recta naar de politie om aangifte te doen. Enes werd aangehouden en zat twee dagen vast. Bij de rechter-commissaris bekende hij dat hij bovenop de vrouw had gezeten. Dat hij haar geslagen heeft, ontkent hij. De bloedneus ontstond volgens hem spontaan – wellicht door de spanning van de ruzie.

De rechtbank moet het doen met wat Enes na zijn aanhouding bij de rechter-commissaris heeft gezegd. Want op de zitting beroept hij zich op zijn zwijgrecht. Hij laat daarmee de kans liggen om tegenwicht te bieden aan het verhaal van de vrouw, waarschuwt rechter Geert Janssen. „U neemt daarmee een groot risico.”

Zijn advocaat legt uit dat Enes door een autistische stoornis verbaal „wat achter is gebleven”. Daarnaast laat zijn geheugen hem over deze gebeurtenis enigszins in de steek. Dit opgeteld, maakt een getuigenis over de feiten „risicovol”.

Over zijn persoonlijke omstandigheden wil de verdachte wel vertellen. Hij praat zacht, bescheiden bijna en hapert soms licht. De verdachte heeft een baan. In overleg met zijn werkgever reist hij buiten de spits, om overprikkeling te voorkomen. Zijn ouders willen dat hij uit huis gaat, mede vanwege deze zaak.

Bij het formuleren van de eis laat de officier ‘belaging’ vallen. De vrouw wist lange tijd niet dat zij in de gaten werd gehouden. Wel bewezen is wat de officier betreft: aanranding en mishandeling. Ze eist twee dagen cel en een werkstraf van 120 uur, waarvan 60 voorwaardelijk.

Dat is ook wat de rechtbank Enes oplegt. Hoewel alleen Enes en de vrouw kunnen weten wat zich precies in de auto heeft afgespeeld, zijn er omstandigheden, zoals haar telefoontje naar 112, die ervoor zorgen dat de rechtbank de lezing van de vrouw gelooft.