Recensie

Recensie Muziek

Sound van Di-Rect met strijkers en blazers rijker dan ooit

In zijn theatertournee doet Di-Rect overal, van songversiering tot van energie uiteenspattende soulknallers, een schepje bovenop.

Zanger Marcel Veenendaal van Di-Rect.
Zanger Marcel Veenendaal van Di-Rect. Foto Nathan Reinds

Het is een gegeven waar de Haagse band zelf ook een beetje verlegen mee is: het twintigjarige bestaan van Di-Rect, opgericht in 1999, is in aantocht. Zo lang alweer? Het vertrek van de wat bedeesde leadzanger Tim Akkerman tien jaar geleden gaf een dreun. Zijn extraverte vervanger Marcel Veenendaal, eerst wat onwennig als flamboyante hippie tussen de no-nonsense rockers die al in hun tienertijd het eerste Di-Rectliedje schreven, bood een weer heldere toekomst. Stromen ging het, tot een interessanter eigen geluid dat van rock verbreedde naar funk en soul met blazers.

De theatertournee Rolling with the Punches die Di-Rect nu onderneemt is een vervolg op de clubtournee rond het gelijknamige, opvallend meer funky en met een Edison bekroonde album. De band is met dertien personen groter dan ooit. Links op het podium drie blazers, rechts vier strijkers, in het midden een vijfmansband met twee gitaristen. En dan, blikvanger in een zwarte, kunstzinnig beschilderde kimono, zanger Veenendaal. Ronddansend als een zenmaster met onnavolgbare tai chi-bewegingen die de band aanmoedigen.

Eleganter

In het theater is de Di-Rect-sound rijker dan ooit. De nadruk ligt meer op opbouw en de gelaagdheid met strijkers, nummers zijn verfijnder en eleganter. Ook de setlist is anders dan rocktour; er is breder geselecteerd uit de laatste vier albums (en EP) en er klinken twee nieuwe nummers. Plus, tot grote vreugde van de fans, ook weer eens debuuthitje ‘Inside My Head’. Al is dat nog altijd een zouteloze pleaser.

Di-Rect heeft er in alles, van songversiering tot van energie uiteenspattende soulknallers, een schepje bovenop gedaan. Het is een show van sterk collectieve lyriek. Al kunnen niet alle fantasierijke arrangementen verbloemen dat sommige liedjes clichématig blijven. En snak je soms naar lucht in dichtgesmeerde delen (‘This is Who We Are’). Instrumentale solo’s zouden op dit niveau ook echt wat beter moeten kunnen.

Overrompelend goed

Maar ondanks dat de kwaliteit nu nog in golven komt en dat deze eerste show beter beschouwd meer een try-out was, overtuigt Di-Rect wel. Veenendaals zang is overrompelend goed. Dat tilt de band op. Van het ingetogen ‘Come Into The World’, waarop de hartslag van zijn nog ongeboren kind verwerkt is, naar ‘Still Life’ waarin de beheerste falset effectief is en een ijle Patrick Watson-sfeer wordt oproepen, tot de operahoge uithalen in het dampende ‘Crazy Madonna’. Samen is ‘Love in Kind’ ook een uitschieter.

Dat de flirt met warmbloedige soulblues van Di-Rect verre van kortstondig is, blijkt ook uit het nieuwe werk. Ideeën te over, met een ritmisch stevige aanpak en rollende riffs van de twee gitaristen.