Onverdoofde tiener(s)

In het opslagdepot van iLost, een verzamelpunt van gevonden voorwerpen, vertellen verloren spullen een verhaal. schetst de eigenaar.

Twee enorme pillendozen met pastelkleurige tabletten, die elke avond, stipt om negen uur, geslikt moeten worden: de eigenaar van deze tas lijdt aan iets ernstigs, een aandoening waarbij het extreem belangrijk is dat je je medicijnen op tijd inneemt. Maandag slikte ze – het maandverband verraadt een vrouw - haar laatste dosis. Toen verloor ze haar tas. Als dat maar goed is afgelopen.

Over het algemeen zijn het bejaarden, die zo’n ramvolle doseerdoos mee krijgen van de apotheek. Maar, bejaarden zijn niet ongesteld en kijken geen YouTube-filmpjes op de tablet. Bejaarden hebben meestal geen floss bij zich, want – misschien een leuk weetje voor de lezer – boven een bepaalde leeftijd schijnt flossen minder effectief te zijn, omdat de ruimte tussen de tanden te groot wordt. Tenminste, dat las ik op één of andere vage website.

Deze persoon is jong. Jong en ziek. We weten niet eens zeker of ze nog leeft.

Toch is dit zielige verhaal misschien minder naargeestig dan het op het eerste gezicht lijkt. Want, wie beter kijkt, ziet in het midden een klein zwart stekkertje liggen. Dat is een verdeelblokje. Ook zijn er twee sets oortjes. Daarmee kunnen twee mensen, tegelijkertijd, naar dezelfde muziek luisteren. Stelt u zich eens voor: het is de tas van twee verliefde tieners, die samen weg zijn gelopen uit een kliniek, weg van een afgemat bestaan vol tranquillizers en antidepressiva. Dat die tas met pillendozen kwijt is, en die iPad, is een onverwachte zegen. Nu kunnen ze pas echt voelen. Want liefde zonder verdoving – van pillen en beeldschermen – gaat natuurlijk veel dieper.

Laten we het hopen. Want dan is een verloren rugzak geen botte pech, maar gewoon heerlijk romantisch, tegen alle verwachtingen in.